De mooiste plek op het beste moment

Nadat we Trisobbio hadden gevonden, liepen we hand in hand naar het zwembad, langs het restaurant met de lange tafels, de lampionnen, het idyllische uitzicht.
‘Straks is daar het feest,’ wees ik Milo, hij had meer oog voor de trampoline.
We sprongen even.
Toen gingen we door tot aan het water.
Er zaten al wat kinderen in.
‘Natasja en JP gaan trouwen,’ zei ik.
Milo wilde graag zijn zwemvleugeltjes om. We hadden ook een waterpistool, herinnerde hij zich opeens.
De bruid en bruidegom hadden we ook al gezien. Ze waren zo blij dat wij, de gasten, er ook allemaal heel blij van werden. En op dat moment was het trouwen nog niet eens begonnen.
Na het zwembad gingen we naar de hut, of eigenlijk de tent, maar Milo noemde hem hut.
Voordat hij het stapelbed begon te beklimmen wilde hij nog even wat dat nou precies was, trouwen.
Ik legde het uit.
Hij knikte. ‘Ze zijn dus allebei jarig.’
Hij klom niet via het trapje op het bed. ‘Heel erg jarig.’

 

2016-07-19 13.39.35 (2) (1024x449)

We gingen naar de Grotten van Han

Er was een lichtshow, onder de grond, op 80 meter diepte. Het was er best koud, wat nauwelijks voorstelbaar was bij het naar binnen gaan, want toen was het 35 graden. Het treintje ernaartoe! Geen deuren en scheuren door die bergen.

En er was dus ook gewoon licht, aan het einde van de tunnel.

Vandaag gaan we naar Zwitserland. Op zoek naar kaas.

Levenslessen

Milo: ‘Kijk mama, die mus eet een spin. Dan kan die spin niet leven!’
Ik: ‘Dat soort dingen gebeuren, Milo. Een mus eet een spin, een kat eet een mus, een hond eet een kat, een leeuw eet een hond en wie een leeuw eet weet ik even niet.’
Milo: ‘Een aardappel.’

Jarig

Als mensen vroeger ‘dat kan later wel’, zeiden, bedoelden ze min of meer ‘nu’.
Maar als ‘nu’ dus ‘later’ is, dan bevalt het best goed.
Met een ontbijt op bed met slagroom en chocola en kiwi en druiven, cadeaus, en zingende kindjes die de slagroom opaten.

Ik ga maar eens aan de slag. Met dat nu.

2016-07-07 08.35.11

Spin zijn

‘Waarom moeten wij alles leren en kunnen spinnen alles al?’
Dat vroegen Aran en ik ons af op de fiets op weg naar de supermarkt, om voor de school uit al boodschappen te hebben gedaan.

Iets met leeftijd misschien, dat een spin geen tijd heeft om te leren spin te zijn omdat hij dan al geen spin meer is.
Maar een aap wordt veel ouder, of een schildpad, en die zijn het ook al. Aap, of schildpad.

We kochten cola, pizza en bananen. En chocola voor de juf. En voor onszelf, bij nader inzien. Donderdag-ik-weet-het-ook-niet-meer eten.

‘Olifanten,’ zei Aran toen we bijna bij school waren.
‘Die worden ook heel oud, maar als hun ouders dood zijn, krijgen ze eerst melk in een olifantenopvang. En ze leren daar waar ze bang voor moeten zijn, wat ze moeten eten. Poezen ook. Zonder moeder kunnen ze het niet.’

2016-07-01 16.08.36 (576x1024)

Gelukkig is er voor bijna alles een remedie

Ze denken bij school natuurlijk; weet je wat, straks met de vakantie krijgen al die ZZP-ende ouders het lekker druk met kinderen thuis enzo, gaan we ze nu al helpen oefenen. Studiedagen, sportdagen, sportexamens, borrels, hoe doen mensen dat?!

En dat je het dan zelf erger maakt.

Ik had me, luisterend naar mijn ontaarde moedergevoelens, opgegeven als reserveouder voor de sportdag. Maar ja, dat kon dus eigenlijk totaal niet. Dus ik keek vast nogal angstig toen de juf me vroeg of ik dan wellicht tijdens die dag op een bankje bij het zwembad wilde opletten dat de kinderen er niet indoken (een sportdag bij een zwembad en dat je dan niet gaat zwemmen).
Misschien kwam het door de paniek in mijn ogen, maar uiteindelijk hoefde het niet.

Dus toen heb ik maar schoenen gekocht. Voor Aran en voor mij. Dat hadden we allebei wel verdiend.

Gravel bijten

Hij had het één keer op school gehad en wist het toen zeker: tennis was superleuk.
Na de tweede keer wist hij het nog zekerder. Dus ik googelde wat en vond een plek, waar nog plek was ook.
Nu heeft Aran al een tijdje tennisles. Bij zo’n man met een stem van vier banen ver. Een man die best leuke spelletjes verzint. Die graag en luid over de tennisclub moppert. Die vooral aandacht geeft aan de kindjes die het al kunnen.
Heel erg leuk vindt mijn zoon het niet meer, maar we oefenen door de week en Milo houdt enorm van achter ballen aanrennen, dat helpt.
En iedere les is Aran, eenmaal op de baan, toch weer enthousiast.
Zelfs gisteren, in die bloedhitte. Tot het einde toe sprintte, mepte en sloeg mijn zevenjarige zich het zweet op het hoofd. Niet dat de leraar het zag, die stond voornamelijk te brullen dat hij het heet had. En af en toe riep hij er achteraan: ‘Wat doe je nou?!’ Ik geloof niet dat hij de kinderen bij naam kent.
Tenslotte riep Vierbanenver dat Aran even die achterste baan moest vegen. Maar het veeggeval hing aan een te hoge haak. Dus Aran rende erheen, hing vervolgens zwetend aan het hek, sprong er tegenop, deed zijn knalbest om zijn opdracht te volbrengen. Vierbanenver liep zonder om te kijken de cantine in.
Warm hoor, even een cola.

Kleine Poezjes 19 juni16

Zelden zoveel reacties gehad

maar het is dan ook fantastisch poezennieuws: ze gedragen zich uitstekend. Ze liggen rond, ze eten oneindig veel brokjes, en ze hebben sinds mijn vorige blog die ik aan ze heb voorgelezen, NUL keer buiten de bak gepist of gepoept. Ze zijn, kortom, zo gelukkig dat ik bijna niet meer weet wat ik moet met mijn leven. Het is maar goed dat er een nieuw boek aankomt. Waar ik de titel al van weet: WEG.
En ondertussen baad ik me in liefde en zachte snorrigheid. Ik heb een verhaal nodig. Iets met eng.
Of een opdracht. Iemand nog een opdracht?

2016-06-17 09.06.27

Wordt aan gewerkt

We hadden ze één nacht in de badkamer, waar ze niet eens enorm ongelukkig van leken te worden. Ze lagen er het grootste deel van de tijd in een mandje te knorren. Toen toch weer vrij, want kleine katjes willen rennen. Wat ze deden, waarna Broccoli weer op het aankleedkussen piste. Milo vond dat allemaal reuze interessant en was bovendien wel te porren voor het idee dat hij eerder zindelijk zou zijn dan Broccoli. Dan moest hij dus zonder luier in een potje plassen, legden we hem nog maar eens uit.
Vanmorgen werd er opnieuw druk gespeeld door alle bootbewoners onder de drie. Toen ik voor het schoolgaan ging puinruimen zat er opeens plas in de nijntje-ik-bouw-een-toren kartonnen doos.
Ik stond er wat verbaasd naar te kijken, want dat valt nog niet mee voor een poes, op zo’n wankel blokje. Uiteraard wilde een zeer trotse Milo me wel uitleggen wat er was gebeurd: ‘Heb ik gedaan. In een potje.’

2016-06-11 20.58.17-4

Pispoes

Ik weet dat er belangrijker zaken zijn op de wereld om een mening over te hebben. Ik schrijf ondertussen alle teksten voor het nieuwe DeLaMar tijdschrift (superleuk). Ik zit tot over mijn oren in dat nieuwe boek. Dat Nu Echt Bijna Af is.
Maar dit is wat me bezighoudt: de poesjes pisten op het bed. Gisteren. En vandaag.
Beledigend, als je bedenkt hoe goed we voor ze aan het zorgen zijn. Met wel drie kattenbakken zonder kap.
Dus ik vroeg aan internet wat ik moest doen en dat zei (behalve kielhalen) dat ik de lakens in azijn moest wassen. Want kittens houden niet van azijn. Ik dacht: ik giet er gewoon wat azijn overheen, over dat bed. Nog altijd beter dan de geur van kattenpis.
Kwam ik vanmiddag thuis. Lagen ze in de azijn.