Feelgoodboek

 

Ik woon op een boot, maar mijn hoofd klotst deze weken ook. Er is een avondvierdaagse, er zijn feestjes en  – o ja schaken regelen – er zijn andere, ernstiger zaken die mijn hoofd vullen. Ondertussen wandelt het Zeemeermeisje al door de wereld en druppelen de fijne reacties binnen. Vaak ook verbaasde reacties: ‘Ik lees nooit kinderboeken, maar deze voelde helemaal niet als een kinderboek.’
Van 9 tot 99, dat is mijn nieuwe genre. Doelgroepverbreding. Dubieus wellicht, omdat ik ze zelf schrijf – maar ik geloof er oprecht in – dat sommige kinderboeken, verse, Nederlandstalige kinderboeken, eigenlijk vanaf nu een eigen categorie voor volwassenen zouden moeten krijgen.
Zoals spelletjes; van 9-tot-99, sommige kinderboeken kunnen dat dus ook, echt niet alleen mijn Zeemeermeisje. Die 9-tot-99-boeken leveren het ultieme feelgood leesvoer, beter dan een chicklit boek omdat er meer onderwerpen aan bod komen, bovendien weet je zeker dat je het verhaal gaat begrijpen, bovendien ga je dieptes zien die je niet had verwacht in een kinderboek, maar die er dus wel in zitten. Feelgood met liefdevolle diepgang, als dát geen troost biedt…
Iets voor het CPNB om op te pakken? Dan heeft zo’n genre wel een nieuwe naam nodig, want er zijn mensen die bij ‘kinderboek’ meteen denken: niks voor mij.
Familieboek? Feelgoedboek? Goedboek? Suggesties?

 

Vergelijkbare berichten

  • Vrij zwemmen

    Er stond zo’n lijstje in mijn agenda met nog te schrijven dingen, en weliswaar bovenaan maar toch een beetje onderin mijn bewustzijn stond het uitzoekwerk. Niet het schrijven, want dat is leuk, maar het ordenen, het bij elkaar vegen, het me ergeren aan het feit dat ik weet dat ik het heb, maar niet weet…

  • Maria is weer thuis

    Toen we in het dok lagen, de derde dag ofzo, stond er opeens een man in de stuurhut. Dat was verder logisch, want in zo’n dok zetten ze een hele grote trap neer (type vliegtuigtrap maar dan wiebeliger – en viezer), en daarmee loop je door tot je boven bent. Het was Antoine, de oude…

  • Een blog over iets anders

    Tegenwoordig heb ik bij blogs over iets anders het gevoel excuses te moeten maken dat ik niet over de oorlog schrijf (en ik ben niet de enige met dat gevoel, maar ik zeg het toch, evengoed, hardop). Dat doe ik dus niet, over de oorlog schrijven, mijn schreeuw met ander geschreeuw vermengen, ik weet dat…

  • De behandeling van uw vader

      Aran en Milo gingen gretiger dan anders naar opa omdat ik ze een wortel had voorgehouden; ze mochten aldaar alvast een verjaarscadeau uitpakken. In het kader van de scheiding en de eerste keer verjaardagen besloot ik dit jaar tot maximale verjaardagsspreiding. Dit was stap één. Mijn tante was er ook, dat was de tweede…

  • Let op

    Ik was naar Nemo met een heleboel tienjarigen oftewel met Arans klas. En dat viel enorm mee. Waar Milo’s klas nog uit een dertigkoppige groep pluizige eendjes bestaat, die, zodra je op ze probeert te letten, alle kanten op waggelt, zijn tienjarigen zelfstandige kinderen. Mocht je er per ongeluk eentje achterlaten in de bus, dan…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.