Navel
Het werd hier stil, omdat mijn hoofd van het standje ‘openbaar’ af was. Dat is het nog steeds, maar soms voel ik de behoefte om naar buiten te kijken. Alsof dit een onderzeeër was en ik de periscoop. Over periscopen gesproken; ik kreeg een verrekijker voor mijn verjaardag. Die ligt in de stuurhut en daarmee kan ik van heel ver de namen van de schepen lezen. Ik had ook kunnen zien wat die ene witte tent is, op de oever bij de Oranjewerf. Als die er tenminste nog had gestaan toen ik de verrekijker kreeg. Maar er waren andere dingen te zien. Dus heb ik die verjaarsochtend heel lang om me heen zitten kijken. Sindsdien niet meer, misschien omdat het daarna te warm werd, maar misschien ook omdat kijken nog best ingewikkeld is. Mijn navel zie ik zonder die verrekijker – ondanks mijn alsmaar verjarende lijf – nog moeiteloos.
