Bloed en hartstocht
En toen greep één van die verhalen de macht en nu denk ik dag en nacht aan een thriller, voor volwassenen nog wel. Heel erg buiten mijn doelgroep. Als mijn redacteuren dit lezen gaan ze vast zachtjes mopperen, want er stond zoveel kinderboek op de agenda, komt nog wel, heus wel, maar nu even niet. Want nu denk ik alleen maar aan raadsels en kronkels en mogelijke oplossingen. Bloed en hartstocht. Zal wel symbool staan voor mijn huidige leven, ja. Gelukkig werk ik ook samen dus zijn er altijd mensen die me aan mijn krulhaar mijn eigen zwembad uittrekken. Roald van Oosten bijvoorbeeld, met wie ik volgende week naar de Afsluitdijk afreis voor een fantastisch taal/geluid/afsluitdijkproject geinitieerd door Sacha Bronwasser. En natuurlijk zijn er nog andere plannen. Ik ga Huub Stapel interviewen voor Trouw, en ik verheug me enorm op de voorstellingen die ik mag gaan kijken. Hopelijk komt er een project met Trijntje Oosterhuis en, wie weet, met Marcel van Driel.
Genoeg om naar uit te kijken terwijl ik gelijktijdig – want dat kan – compertimentaliseren heet dat geloof ik, ik had het er laatst met Tiny Fisscher over, maar toen konden we dat woord niet helemaal uitspreken, wat het niet minder waar maakt – terwijl ik dus gelijktijdig aan iedereen die het horen wil uitsluitend mijn verse verhaal verkondig, of althans, de start ervan. De feedback is de klei die ik erop smeer. Klink ik onderweg? Zo is het ook. Hoop dat je meekomt. Want mensen, en mijn contact met die mensen, ook de mensen die ik hier niet heb getagd, ja, allemaal, zijn de sleutel tot deze thriller, ik voel het, hoop het in ieder geval. Jullie zijn mijn verwarring, mijn ontwarring, en mijn oplossing, bedankt.
