Daar horen croissantjes bij
Het schijnt dat staand computeren heel erg goed voor je is, want we zitten al zoveel, maar ik word er knorrig van. Anderzijds; schrijven vanuit de slaapkamer met zicht op de opkomende zon is niet verkeerd – hoewel dat knorrige deel van mij dan nog steeds niet begrijpt waarom het niet zittend kan.
Het zit (haha) zo: die slaapkamer probeer ik als een hotelkamer te beschouwen. En dan is het helemaal niet gek dat je er wat opgepropt met nogal veel kleren in zit. Dat er kinderen op je bed liggen en hun vieze patatjes op je tot dan toe kruimelloze lakens schoonwrijven, dat je staat bij je computer, omdat driekwart van de boot in een oranje no-go zone is veranderd. Gelukkig koos Ed aka chef verbouwing oranje om op het dak te leggen toen het donderdag regende en de boel toch wel enigszins bleek te lekken, zo zonder dak. En je zou het dus een verbouwing kunnen noemen die zéker voor het einde van de vakantie nog niet klaar is, maar ook een buitenaardse planeet.
Mocht je dat laatste besluiten, dan drink ik nu dus precies de koffie die ik lekker vind, op mijn – voor een hotelkamer in Amsterdam – niet eens zo heel kleine of dure kamer en ontdek ik straks dat die planeet niet alleen oranje, maar ook nogal lawaaiig is, en logischerwijs moet ik dan op expeditie met mijn zonen; want dit is hun laatste officiële vakantiedag.
Misschien hebben ze ergens in deze stad stoelen.
