Boekenbal

Reed ik met mijn dappere laarzen in mijn fladderjurkje naar de schouwburg. Enorme rij. Was ik meteen onder de indruk. Want blijkbaar gaat verlegenheid niet over als je ouder wordt en al helemaal niet als je twee jaar geen boek hebt gepubliceerd. En áls je dan al een boek publiceerde, was het een kinderboek.
Stond ik daar naast drie eksters in fluwelen jonkherenpak met dikke staarten en zulke gezwollen borsten dat de rij er drie keer zo lang van werd. Erachter twee ganzen met weelderige borsten van witte en bruine pudding, ze drilden bij iedere stap. Een vrouw als een reiger, met een kuifje grijs, haar man een kikker met glitterhoed, zijn lange tong keurig gestrikt om zijn nek.
Dus ik dwarrelde binnen, met exact dat gevoel van Koningsdag, draaikolk en overal oever, maar niemand trekt je erop. Ik greep de hand van Manon Duintjer, raakte haar kwijt, botste tegen Eva Cossee op, landde bij Saskia de Bodt.
Zo stonden we even later bij de trappen van de zaal te praten terwijl de ruis nog door de gangen waarde en opeens wist ik weer waarom ik hier was. Vanwege de pracht en praal, zeker, maar ook vooral om dit; zo’n onverwacht moment, connectie. Het uitwisselen van verhalen die de moeite waard zijn met iemand die de moeite waard is. Dat ik een vak met haar deel, dat we allebei verhalen zoeken, hoe fantastisch dat is.
Het was de kiem van iets simpels dat tijdens al het geroep daarna wortel schoot en razendsnel plant werd. Ik zag wortels en bladeren langs de muren omhoog kruipen, hij kleurde het einde, die plant, toen ik Joukje Akveld had gevonden en we in een leeg gedanste zaal naar de man zaten te kijken die plakletters van spiegels trok: Ken jij jezelf? Hou je van jezelf? Ben je een rebel? De man trok ze eraf, en terecht. Want wat doet het ertoe of je van jezelf houdt. Als je maar groeit, als je maar schrijft. Als je maar begrijpt dat het einde altijd nabij is en dat dat niet geeft. Want als er bijna niks over is, is er ook niks meer om bang voor te zijn.