Bij de les
Niet ziek worden voor iemand anders is een stuk lastiger dan voor jezelf. Vooral omdat je zo helemaal niks mag hebben. Geen snufje, geen kuchje.
‘Ik blijf twee meter van je af,’ waarschuwde ik mijn vader gisteren al, terwijl ik er morgen pas heenga. Vandaag heb ik de hele dag mijn hypochondrische voelsprieten uit. Is dat hoofdpijn? Is dat keelpijn – of gewoon dorst?
Ik kom langs de Jumbo waar mensen met zijn allen aan een pak rijst staan te sjorren en ik hoor iemand somber melden dat ‘alleen al het inademen van de lucht’ voldoende is om ziek te worden. Ik ga de Jumbo niet in.
Later, nadat ik op de studio schreef, maar vooral ook veel werd afgeleid door alle berichten (op de studio zitten we trouwens goed; we hebben plantenspuiten met opgeloste allesreiniger én, grote trots, een giga torkrol met papier om je handen af te drogen oh en we hádden al, al jaren eigenlijk omdat ik dat zo leuk vond (als enige) een prullenbak die uit zichzelf opengaat), later dus, probeer ik het bij de Albert Heijn.
Ze zullen in ieder geval komkommers hebben, denk ik, want hoe hamster je die?
De komkommers zijn op.
Dus ik verleg mijn verlangens.
