Ze zijn op pad!
Vandaag de hele dag met Lonneke Idfa films gekeken in Tuschinski, wat op zichzelf al fijn was en ik kon tevens op de achtergrond nog wat nazinderen over de boekpresentatie. Ze zijn gelanceerd, de rovers, nu kijken of hun lied ook het land in wil. Of de videoclip goed wordt bekeken en nou ja dat boek, dat moet zichzelf maar gaan bewijzen. Ga, lieve rovers, en graaf gaten.
Wel heel fijn dat er zoveel mensen waren (dat is zo erg, zo vlak voor een presentatie; dat je opeens berichtjes krijgt met sorry ik kan toch niet en dan zoveel dat ik zeker weet dat er niemand meer komt. Dat gaan we afschaffen, dat gebruik. Je komt of je komt niet. En als je niet komt meld je achteraf maar waarom of anders doe je het minstens twee dagen van tevoren. Afgesproken?) Om tien voor vier was er dus nog NIEMAND en zag ik hoe super-Corine heel subtiel de presentatiehoek iets ‘knusser’ maakte, maar toen, luttele minuten later, stroomden ze toch allemaal binnen en namen we de hele boekhandel over. Hossend langs de boeken, hohohoho roepend. Kinderen en ouders en hier een daar een losse volwassene gewapend met champagne (die mag binnenkort bij het ontbijt).
Nu is het tijd voor een volgend project, een nieuw verhaal en er staan er nogal wat op stapel. Ik duik dus, neus eerst, de regen, het water, de plomp in. Ik wapper wat met mijn armen, en zwem.
