Sleutels

Ik was mijn fietssleutels kwijt, en dan kan ik me verbazen met hoeveel pitbullachtige toewijding ik in de dagen daarna blijf zoeken. Op bizarre plekken ook, daarnet toen ik een wortel pakte uit de groentebak in de ijskat, of onder de broodtrommel – alsof daar een fietssleutel met sleutelhanger onder past.
Het heeft iets met achterdocht te maken; blijkbaar ben ik tóch een mens dat achteloos fietssleutels laat slingeren – want waarom zouden ze anders weg zijn. En tegelijk is er ook die overtuiging; zo’n mens ben ik niet, dat kan toch helemaal niet, althans, tot nu toe niet – en daar begint die pitbull weer te zoeken, platte neus op de platte grond.
Het heerst; op mijn studio was iemand de voordeursleutels kwijt en in haar stem hoorde ik eenzelfde soort verbazing. In mijn geval – en in het hare trouwens ook – is er inmiddels al niets meer aan de hand; er bleken reservesleutels te zijn die alweer aan een keurig bosje hangen, het enige dat echt mist is de pinguin van kraaltjes die ik uit Zuid Afrika had meegenomen toen ik bij Joukje op bezoek was. Er mist dus niks meer en toch is er iets weg. Gelukkig heb ik ook nog werk te doen, anders zou ik de hele dag speurend rondstruinen, diepe frons, wriemelend, voelend, hopend. Ik kan me er zelfs een verhaal bij voorstellen, van iemand die daar nooit meer mee ophoudt.