Zaterdag
Goed, toen was ik even stil. Coronamoeheid, ik zag het overal toeslaan. Ondertussen fotografeerde ik wel een fantastische zonsopgang zonder poes, en reed ik zacht zingend naar de studio, omdat het tegenwoordig extra heerlijk is om een tijdje ongestoord te kunnen werken. Tijd die ik vervolgens verdeed met het koffieapparaat (is dat al ontkalkt?) en met lezen in een boekje over ‘Fatal Flaws of Fiction Writing’. Maar dat laatste heet studie, dus eigenlijk was ik heel nuttig bezig. Nu nog even die foto’s bewerken. Dan zie je de zonsopgang. Mét en zonder kat.
