Tanden
Ik droomde vannacht dat Arans tand eruit was. En dat die van mij er toen ook uit ging. Allebei een gat in onze mond.
Zo precies weet ik dat gevoel van vroeger nog. Dat je tong de hele tijd naar dat scherpe randje ging. De hele tijd duwen en wiebelen. Dat ik een touwtje aan de deur probeerde. Dat gedoe met dat touwtje. En die knoop. Het scheurende laatste stukje, dat je bijna niet durfde te trekken en het toch deed.
Daarom kan ik er nauwelijks tegen als Aran zijn voortand heel erg heen en weer wiebelt. Omdat ik het dan zo voel.
Vindt ie leuk.
