Wij begrijpen elkaar

Milo: Waarom?
Ik: Omdat ik daar straks yoga ga doen.
Milo: Waarom?
Ik: Omdat ik het leuk vind om op mijn hoofd te staan.
Milo: Waarom? (Edwin op de achtergrond: ja, dat vraag ik me ook af)
Ik: Waarom klim jij graag op een glijbaan Milo?
Milo: Dat is ja.
Ik: Ja?
Milo: Ja.
Ik: Yoga is ook ja.
Milo: Oooooh.

Vergelijkbare berichten

  • Tempus fugit (fukkit)

    Alles is ‘einde van het schooljaar’ op dit moment. De school van Milo kan voor morgen geen verse leerkracht meer regelen dus Milo heeft zomaar vrij (maar de cito’s zijn achter de rug – en wat nou zelf nog veel werk en ik gun het haar ook; de school bedoel ik; als ik denk aan…

  • Harig

    De katten hadden ruzie vannacht en nu heeft Mo een kras op zijn neus en heel veel aandacht nodig, heb ik de feromonen voor Broccoli nog een standje hoger gezet. Mijn batterijen zijn op – de AA bedoel ik, niet metaforisch – dus kan ik geen proefopnames maken voor een nieuw podcastplan. Online kom ik…

  • Kom maar op, loodjes

    Veel zeep en koud water, had Marike gezegd, dus ik ging met Alex naar mijn vader om diens trouwring van zijn vinger te trekken. Het viel niet mee, de ring was vergroeid met zijn vinger, zoals je bij oude bomen wel ziet; dat er een beetje boom omheen groeit. Maar het lukte. Daarna moesten we…

  • Verhuizen

    Ik vraag me af of die verhuizing een goed teken is, schrijft een vriend van mijn vader. Ik ook. Mijn vader gaat morgen per ambulance (in een auto hangt hij nog te scheef) vanuit het ziekenhuis naar een ‘geriatrisch revalidatiehuis’, omdat het hardere werken van ‘echte’ revalidatie in een kliniek als Basalt te hoog gegrepen…

  • Nog even fixen

    Nog even fixen is het refrein dat al dagen door mijn hoofd stuitert. Nog even dit, nog even dat, mijn hoofd in allemaal brokjes uit elkaar gevallen. Brokjes jongens, brokjes verdriet, brokjes verhuizing en verlangen. Geen wonder dat ik gisteren onderweg naar de supermarkt steeds dacht: een heel eenvoudig verhaal, ik ga een heel eenvoudig…

  • The making of

    Daar gingen ze, de superrovers. Ik er achteraan hollen en gillen en springen en met mijn armen zwaaien. Ze hadden me zelfs op een gegeven moment omsingeld (gelukkig had ik mijn roverslaarzen aan). Er was een Kluitmanhulpteam bestaande uit cameraman Otto en Martine. Roversouders en lieve vriendinnen kwamen helpen met het aanbrengen van gruwelijke littekens,…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.