De scheve eagle pose
Dan sta ik in die yogastudio die vroeger de Wibra was. Dat laatste maakt soms uit. En overal spiegels. In dat leuke nieuwe shirt, waar mijn spierwitte armen zo lekker in tot uiting komen en dan moeten we op één been en dan zegt dat been: nee. Ik doe het niet. Jij kan daar leuk op een matje hot yoga willen doen, ik wil naar bed. Met de regen als excuus voor de deken over mijn hoofd en dan nooit meer naar buiten. Geen gedachtes meer – ook geen rustgevende, gewoon niks.
Soms helpt het om dan dapper door te gaan. Hup, omhoog met dat been. Hup, hupsje, volgende been.
Soms niet.
