Mottige vosjes in de regen
Net als het niet harder kan regenen, gaat het nog harder regenen. De Belgische wegen zijn gemaakt om te aquaplanen, maar het is niet druk op de weg – voor zover ik kan zien. We zijn onderweg naar Aran die op klimkamp is in het Franse Fontainebleau, een plek die elke klimmer blijkt te kennen, maar die ik heb opgezocht op de kaart. We blijven een nacht of vier in die buurt hangen, in een huisje met zwembad.
Rond zevenen arriveren we voor de nachtstop in Wielsbeke, Milo en ik en Jillis van 16 die bij het gezin hoort waarmee Aran aan het klimmen is. Er staat een pracht van een wit spookhuis voor ons klaar. Beneden Queen op een gigantisch TV-scherm, boven op een kast een mottig vosje en een eigenaar die plots verdwenen is en weer even plots verschijnt. Buiten raast de hele nacht het verkeer langs de gevel en het Vlaamse rolluik versterkt het gevoel dat we – mocht er iets gebeuren – echt nergens naartoe kunnen.
Ik word vroeg wakker en bereid me voor op de tolwegen, doe wat yoga en werk aan het bijstellen van mijn verwachtingen, want er staat nog meer regen op het programma. Terwijl ik me zonnige dagen had voorgesteld, een warme hap vakantie en dan daarna het huis van mijn vader – ben opeens erg blij dat hij geen vossen verzamelde, dat er bij hem geen herten aan muren hangen.
Het verkeer buiten komt inmiddels in regelmatige golven voorbij, de ramen blijken niet open te kunnen, ook niet zonder rolluik, maar ik heb geen tandjes in mijn nek, dus dat is winst. Straks in de Carrefour wat extra boeken, snoertjes en zon inslaan.
