De mix

Het leven is opgedeeld in allemaal totaal verschillende brokjes deze maand. Veel schoolbezoeken, soms een pabo, dan opeens een schaaktoernooi of een (geweldige) eerste dag van een podcastcursus. Ik hou het bij door heel veel in mijn agenda te kijken. Niet omdat ik niet weet wat er komt, maar omdat het iets geruststellends heeft om vaak te herhalen dat ik het wèl weet. Komende woensdag ga ik wandelen met mijn vader, want dan is het twee jaar geleden dat mijn moeder overleed.
Gisteren was ik even bij hem, in dat huis waar de leegte overal voelbaar is, maar het meest in de badkamer, omdat daar wasspullen wonen die alleen zij gebruikte, zoals anti-regen-coating en kwetsbare-kleding-verzachter. Dat weet ik door die eerste maanden na haar dood, toen opeens alle was kleddernat uit de wasmachine kwam. Stuk, dachten we, want dat ding is ook al behoorlijk op leeftijd.
Maar nee. Mijn vader bleek steeds het verkeerde programma te kiezen, zonder centrifuge.
‘Je moet de mix nemen,’ zei ik, na enige bestudering van het ding. ‘En dan gooi je er zo’n was-pod bij, dat is het makkelijkste.’
‘De mix,’ herhaalde hij ernstig. ‘De mix. Die zal ik voortaan nemen.’