Het stormt, we hebben als een bundeltje handen en voeten geslapen, kinderkrullen in mijn neus en bij het opstaan bleef Milo als een aapje plakken. Zo ontdekten we de eenden die op de rand van de gangboorden de storm weerstaan. Na enig argwanend knipperen (oogleden van onder naar boven in plaats van andersom) bleven ze toch maar zitten, de mannetjes, en wij bestudeerden stippels en veertjes en groen en zij bestudeerden ons.
Zo’n blog, dat is allemaal voorgrond. Wat zet je in de etalage. Vertel je dat je nu naar de bieb wil maar dat het regent. Of iets diepers, over een verhaal dat er nog niet is, maar dat komt (maar nee, dat verhaal moet je natuurlijk pas vertellen als het er is) Een beeld misschien: een…
Omdat Woek en ik kledingsgewijs altijd een beetje achter de feiten aanlopen, leek het ons tijd voor een regenjas. En vooruit, ook regenlaarzen want de tweedehands spidermans beten in zijn hiel, zei hij vanmorgen toen hij terugstrompelde na het uitzwaaien van zijn broertje. Dus we schoven aan de computer. Meteen raak. Een prachtjas: knaloranje, lichtgevende…
We fietsten naar het sportkamp van Woek in Amsterdam Noord en ik werd verrast door het groen en het water. ‘Wat mooi is het hier,’ zei ik tegen Woek die riep dat ik verkeerd reed want hij had de controle over de telefoon-route-navigatie. Hij stuurde me links, toen weer rechts, toen meteen weer links. Een…
Ik ga zo nog even een foto van een dier maken. Een zwaan. Of een meerkoet. Of iets anders wat hier bij de boot rondzwemt. Om symbolisch te laten zien; ik ben er weer bovenop, althans, boven water, althans, iets in de trant. En dat is mede dankzij de reacties op mijn vorige blog. Dankzij…
De buren hadden een vuurkorf en dat maakte het beeld wakker dat al een tijdje sluimerde. Dat ik mezelf ook bij zo’n vuurkorf zag staan, mijn eigen vuurkorf. Voor de boot, met een tafel vol hapjes en allemaal lachende mensen als in een reclame. “Wij hebben een gezonde én warme oplossing gevonden”, zei die reclame…
Het moment dat de jongetjes en ik de boot uitkomen om naar school te gaan, valt sinds een paar dagen gelijk met de opkomst van de zon. Wat elke dag hoopvol maakt. Dat is nodig, want met mijn vader gaat het nog niet zo lekker. Vrijdag kreeg hij een tweede ‘stuttering stroke’, waardoor hij zaterdag…