Blaadjes branden
De blote kuiten van de vorige foto begonnen me een beetje tegen te staan, dus dit stukje is geschreven uit eigenbelang. Maar het gaat over mijn moeder. Over mijn moeders bankje, waar we gisteren wat gingkoblaadjes aan toevoegden. Wat niet mag, dus ik noem geen namen en ook geen locaties.
Maar ik ben wel heel blij dat het gelukt is.
Het zijn van die lange routes op de achtergrond. Als je lijstjes zou bijhouden stonden ze er jaren op: brandstempel, bankje, iets om mijn moeder aan te herinneren, iets wat haar zelf ook mooi leek. Ze staan er zo lang op dat je je eraan begint te hechten. Misschien dat mensen daarom sommige lange termijn dingen nooit doen; ze zijn te gehecht aan die woorden op hun lijstje. Kleine woord-boeien.
Maar zo’n mens ben ik niet. Ik ben blij dat ze eraf mogen, dat daar nu een bankje tegenover staat. Het bankje, de blaadjes, dat wij er stonden, gisteren, op die geheime locatie.
We dronken na afloop cava en ik hou niet van cava, maar dat gaf ook al niet. Soms is wat je drinkt een symbool voor liefde en herinnering, niet vaak, nu wel. Ik hoefde niet zelf terug te rijden, dat scheelde ook.
