Wat wat was
De verhalen die ik hier zou kunnen schrijven. Ze buitelen door mijn hoofd als kleine kinderen die voor het eerst naar school gaan en na afloop niet kunnen stoppen met tetteren. Zoals Milo, die aan zijn derde week basisschool bezig is. Alsof er een zoekmachine in zijn hoofd zit die geen onderscheid kan maken tussen belangrijk en onbelangrijk en dus noemt hij alles maar met de zekerheid dat dan tenminste alles genoemd is en het vertrouwen of toch op zijn minst de hoop dat zijn moeder, ik dus, er wel naar zal luisteren. Het middelpunt van het heelal te zijn, te willen zijn, eisen te zijn. En maar doorpraten, babbelen, vertellen. Zo voelt het leven soms ook. Zo voortdenderend, vol tekst, vol bij- en hoofdzaken en als ik zou weten wat wat was, dan had ik het opgeschreven. Zit ik midden in dit verhaal moet ik naar de tandarts. Dat werk. Dus ik luister maar gewoon. Hol mee, sper mijn mond open.
