Klaprozen

Ze zeggen dat klaprozen groeien op omgewoelde grond. Grond waar oorlog is geweest, toegedekt door de tijd; daar groeien de klaprozen. Omdat de oorlog nooit helemaal verdwijnt.
Gisteren ging ik naar het AMC om over Milo te vertellen aan verpleegkundigen in opleiding. Ik zag er tegenop, maar ik ging toch. Beter huilend vertellen over de kant van de ouders, dan dat ze die kant helemaal niet zagen. Alleen, het was niet in het AMC, ontdekte ik een seconde voor de deur van de Sprinter dichtging. Het was in het VU. Ik holde naar de metro.
Op een usb-stick (geleend van de juf, ik was m zelf vergeten maar had wel mijn laptop bij me), stonden foto’s van Milo, op chronologische volgorde. Bij de eerste zin huilde ik al. En daarna nog een heleboel keer. Zodra ik er weer even was. In die wereld van piepjes en machteloosheid en doodsangst.
Maar ik voelde aan het einde van het gesprek ook wat ik vier jaar geleden voelde: die intense dankbaarheid dat ze bestaan, deze vrouwen (het waren allemaal vrouwen), dat ze dit willen doen. Voor die mini-levens zorgen. Voor al die zijden draadjes.
Terug naar huis nam ik de verkeerde tram en reed ik eindeloos door de binnenstad. In mij groeiden de klaprozen.

Vergelijkbare berichten

  • Maria is weer thuis

    Toen we in het dok lagen, de derde dag ofzo, stond er opeens een man in de stuurhut. Dat was verder logisch, want in zo’n dok zetten ze een hele grote trap neer (type vliegtuigtrap maar dan wiebeliger – en viezer), en daarmee loop je door tot je boven bent. Het was Antoine, de oude…

  • Rups

    Dus maandag gaan we in een rupsvoertuig over het strand rijden in Katwijk. Mijn vader, en Robert, en Huda, en Alex, en Caroline. Die kennen jullie misschien niet allemaal, maar we zijn dus een groepje in een rups, voor het beeld. Het is een beetje de categorie; nooit gedacht dat ik dat zou doen. Maar…

  • IJsnachtjacht

    Och jongens, de zenuwen, het afwachten, het boek dat er is, dat hier, ik geef het toe, sinds gisteren onuitgepakt in zijn pakketje ligt. Want; de uitgever vroeg om een uitpakfilmpje. Maar dat kán dus niet echt in je eentje. En nou ja, Lonneke kwam wel op bezoek, maar we hadden natuurlijk wel iets beters…

  • Wollige draken op hun kop

    Van tevoren leek het een uitstekend idee. Een dagje op je hoofd staan. Yoga, mijn nieuwe liefde sinds ik geen mannen meer knock-out sla, of tenminste, sinds ik geen aikido en zwaardvechten meer doe. Want dat blijkt dus heel hard werken te zijn, dat geyoga, met kracht, balans, uithoudingsvermogen. Precies de ingrediënten die ik leuk…

  • In Rotterdam

    Vandaag is mijn moeder drie jaar geleden overleden.  Rond 8 uur vanmorgen was dat. Zul je net zien dat ik dan in de file sta, app ik Joukje. Want het regent en ik moet naar Rotterdam over de natte A4. Het is mijn laatste scholendag van de Kinderboekenweek, die twee weken duurde. Vier klassen 6…

  • Ja

    Ze deden het goed, het trouwen. Met een ambtenaar die ik niet verstond omdat ze te rap Frans sprak (maar die niemand verstaan bleek te hebben omdat ze ook zacht sprak, waardoor het net leek alsof mijn Frans enorm goed was maar mijn oren slecht) en daarna was er een feest in een omgebouwde schuur…

3 reacties

  1. Wow wat heb je dit ontzettend mooi geschreven. Ik was na jaren neonatologie verpleging ontzettend onder de indruk van jou prachtige verhaal en de belevenis achter deze nieuwe (Nicu) wereld die voor mij ook open gaat als een klaproos. Ik heb nu nog meer het gevoel gekregen de keuze die ik nu gemaakt heb om voor deze ” mini” leventjes te verzorgen en verplegen , voort te zetten en mijzelf te laten ontplooien en ontwikkelen tot een IC -neonatologie verpleegkundige. Dankbaar. En heel veel moois en geluk gewenst samen met milo en zijn broer en zij met hun dappere en sterke ouders.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.