Geef mij maar een chai, want (ha)chi

Bijna was ik naar Judo meegegaan vanmorgen. Iets vroegs in Beverwijk. Want Aran judoot nogal veel de laatste tijd. Altijd grappig natuurlijk, hoe de keuzes die je maakt zo heel anders uitpakken. Ik dacht: ik doe hem niet op voetbal want dan hoeven we straks niet twee keer per week te trainen en nog zo’n bonuskeer langs zo’n klam veld te staan in de vroege ochtend. Zijn we alsnog vier keer per week met judo bezig – alleen dat klamme veld ontbreekt (woehoe).
Je schijnt dan als ouders offers te moeten brengen, want anders lukt het niet. En met twee kinderen sla je al snel allebei aan het offeren, gaat Aran naar het toernooi, kan Milo leuk met de ander mee. Naar een museum ofzo.
Maar, vind ik, als het als offeren voelt, is het sowieso een slecht plan. Dus was ik vandaag nog slimmer. Ik heb alle jongetjes uitgezwaaid en ben daarna op mijn hoofd gestaan. Even anderhalf uur yoga, verder niks. Heb ik straks lekker brede armen als ze vermoeid en mopperig terugkeren naar t nest. Niks offeren. Investeren. In het hele gezin.