Tussenin
Dierenkenner en vriendin Joukje leest Kip op je kop en ik voel spanning. Alsof je je kind voor het eerst uit logeren stuurt en bang bent dat het nog in bed plast. En die vergelijking gaat natuurlijk helemaal niet op, want kippen poepen en plassen tegelijk en Joukje is niet de eerste die het leest en ze stuurde al wat bemoedigende appjes en wat wordt dit eigenlijk voor een blogje dat ik daar zo op de vroege ochtend openbaar over zit te tikken, deze zin is sowieso al veel te lang en als dit een column moest worden stopte ik nu. Maar Nathalie Goldberg zegt dat teksten ook mogen mislukken. Daar zit vast iets zennigs achter, dat je je hoofd kunt delen en dat dat helpt, stel ik me zo voor. Dus dobber nog even met me mee.
Want ik wil jullie vertellen over mijn boek. Niet de hele tijd, maar gewoon, nu, als er spannende momenten zijn. Het is een groot verhaal voor mij, en dat voelt altijd eng, op weg naar het persklaarmaken, eigenlijk vandaag al moeten inleveren (sorry Judith, het wordt begin volgende week) en vandaag zie ik Joukje in het echt, dus dan kan ik heus aan haar neus zien wat ze ervan vond.
Een fragment uit één van haar appjes deel ik alvast, hopelijk mag dat van haar, om de spanning erin te houden en thematisch bij het begin van dit verhaal te blijven en het is cryptisch, maar toch ook grappig en er komen pinguins in voor wat altijd een goed teken is (ik leg alles maar even uit) en het gaat net als dit blogje over tussentijd: ‘Kippen poepen veel. Misschien niet zoveel als pinguins’. Dus.
