Zoek

Er viel gisteren een grote oorring uit mijn oor – kapot – en nu zat ik daarnet op de grond voor het kastje in de badkamer op zoek naar oorbeldoosjes, omdat ik weet dat ik nog een reserve heb. Ergens. En als ik dan om me heen kijk, omringd door vergeten paracetamolletjes, een haarmasker, een verdwaalde tandenborstelkop nog mooi in plastic, dan verlang ik naar die tijd als een spouwmuur; de tussentijd. Een tijd waar ik ook altijd zon bij verzin. Een lange lege dag, en dat er niet een te corrigeren boek klaarligt, dat er geen deadlines door het weekend heenschreeuwen. De tijd dat je in een vaag T-shirtje door het huis scharrelt en potjes bij potjes stopt, pijnstillers bij pijnstillers. Die intense tevredenheid als het einde van de dag komt en je weer weet waar alles is. Dát is denk ik het gevoel.
Maar niet nu. Die tussentijd is er nog niet, dus ik krabbel overeind en gooi een brillendoos en een lege verpakking weg. Ik cluster wat gelijksoortige spullen en doe het kastje dicht. Maar het verlangen is wakker. Ik wil weer zo’n dag. Zo’n dag dat ik ook zwem (nog zo’n project dat nooit echt van de grond wil komen), want ik heb tegenwoordig op maat gemaakte zwemdopjes en iemand raadde me (durf ik dit hardop te zeggen) zwemhandschoentjes aan, omdat mijn handen zo snel van mijn armen vriezen. En dat vond ik een goed idee. Waarom niet ook meteen een zwemmuts.
Ik zie me voor me; met die zwemdopjes (groen en geel, joekelgroot), een stevig badpak, die handschoenen; potsierlijk is denk ik het goeie woord, maar dat geeft niet in spouwmuurtijd; want die tijd is er nu dus nog niet, die komt nog en als die komt dan heb ik geen schaamte meer, die is er alleen maar nu.
Geen oorbel nog gevonden trouwens, wel piratenhangers van mijn overleden neef, dierbaar, en heel veel kleine oorringetjes vol restjes verhalen. Dus ik ga voorlopig voor de ongelijkheid; de resterende grote ring in het ene oor, twee kleintjes in het andere oor en wie weet, in die lege nog niet bestaande toekomst, voeg ik er iets piraterigs aan toe, een mes tussen mijn tanden of een rauwe lach. Of gewoon een enorm piratenschip en een tocht naar het einde van de wereld, hoef ik ook dat water niet in met mijn zelf gecomponeerde duikpak, en die oorbellen heb ik al; dus eigenlijk ben ik overal klaar voor.