Tempus fugit (fukkit)

Alles is ‘einde van het schooljaar’ op dit moment. De school van Milo kan voor morgen geen verse leerkracht meer regelen dus Milo heeft zomaar vrij (maar de cito’s zijn achter de rug – en wat nou zelf nog veel werk en ik gun het haar ook; de school bedoel ik; als ik denk aan al die nieuwsbrieven, al die uitjes, die projecten, die thema’s, die snauwende én blije juffen, die verbolgen of uitgelaten kinderen die ze het afgelopen jaar produceerde. Als ik daar allemaal aan denk weet ik; die vakantie moet komen. We zijn moe. Laten we hem nu maar doen, wat mij betreft, we hebben eigenlijk twee weken over, doe die maar weg, beetje zon erbij; klaar. Ik neem dat kuiken van mij wel onder mijn hoede, neem er desnoods nog wat kuikens bij. Wat me er dan weer aan doet denken dat kinderen altijd extra schijnen te groeien in vakanties; letterlijk, centimeters dus.)
Aran is in feite al klaar met zijn derde klas middelbare, die hoeft pas 19 juli weer zijn neus te laten zien – en dan alleen om zijn rapport op te halen. En dát is eigenlijk wat ik begon op te schrijven hier; dat hij dat rapport zo goed heeft gedaan. Hij haalde gisteren namelijk aan 8,9 voor Latijn, waar hij zijn hele schoolcarriere nog geen enkele voldoende voor heeft gehaald. Met dank aan de bijles van Liam (en Femke), met dank aan Aran natuurlijk, en een beetje met dank aan mij, voor het organiseren van die bijles. Trots dus ben ik en toen ik destijds op Facebook om bijles vroeg reageerden er ook mensen met ‘zo zo toemaar, Latijn’, dus dat voel ik nu een beetje als ik dit schrijf, soort van elitair blij zijn met zo’n overwinning op een toch al dode taal, maar fukkit, hij haalde het. En wij haalden het ook en dat ‘wij’ voelt tijdens dit schrijven waarin het één naar het ander leidt als ouders en scholen en kinderen; een soort organisch wezen werden we afgelopen aaneenrijgende dagen en maanden, en weer hebben we een eindstreep gehaald, weer maken we de balans op en dan kun je vele verhalen vissen. Ik kies voor dit verhaal. Nog even die laatste weken en dan wegwezen. Naar Japan. Met dank aan toeslagenaffaire – maar dat komt later.