Schollevaar
Soms vertraag ik op deze blog omdat het leven erbuiten zo versnelt. Dan is het wachten op het moment dat ik weer zin heb. Want ik weet wel dat je elke twee dagen moet schrijven om de lezers aan je te binden. Dat je sleutelwoorden en zoektermen moet bezigen, dat je vooral veel en vaak en overal op moet reageren.
Maar er is wel meer dat moet en ik schrijf deze blog omdat hij van mij is. Omdat ik hier een beetje woon, in dit openbare, digitale Niemandsland. Welkom in mijn tuin.
Weg werd genomineerd voor de Dioraphte Literatour Prijs en ik krijg boekingen voor de Kinderboekenweek en vind dat indrukwekkend. Olivia wordt nog steeds vol ijver door mij omgebouwd tot scenario. We zijn met producent en Filmfonds en scriptcoach en regisseur met zijn allen ergens halverwege en als veel leren een indicatie is voor succes, dan schrijf ik aan een gouden script.
Ik raaskal een beetje, durf al bijna niet meer, want al die woorden kunnen soms zo als zware stenen uit mijn vingers vallen, dwars door het scherm heen meteen naar de bodem. Waar is die kekke foto die dit stukje nog wat lucht geeft. Ik maak hem. Nu. Of nee. Ik had hem moeten maken. Van die aalscholver daarnet, zo perfect half-vis, half-vogel. Hij wierp me een scheve blik toe en verdween. Omdat het hem allemaal niks kon schelen.
