We waren natuurlijk de Brooklyn Bridge over gewandeld, omgeven door nogal veel andere toeristen. Maar het mooie van Manhattan: dat water, die lucht. Daar stond niemand, dus daar konden we allemaal naar hartelust naar kijken. Toen Brooklyn en een busrit door de streng Joodse wijk, waar mannen liepen met krullen langs hun gezicht en dat…
Nu is het nog veilig. WEG is er al bijna, maar nog niet publiekelijk. Er zijn nog puntjes voor de i. Met Monique bespreek ik Robin en de mensen in het boek alsof het vrienden zijn, onze vrienden. We zitten in een café, het manuscript ligt op tafel. Ze heeft er zinnen bij gezet. Soms staat er:…
Hij ging voor het eerst naar de middelbare school vandaag, mijn Milo, mijn jongste, het kind dat te vroeg geboren werd. Vanmorgen reed ik met hem mee tot halverwege het Vondelpark. Dat had hij niet speciaal nodig, maar ik wel. Dwars door de stad gingen we, want zo is dat sinds ik in het centrum…
Ik zit hier in een pipowagen in Boxmeer, omdat ik straks bij het Elzendaalcollege workshops ga geven. Het is hier heel stil, op wat paarden na, want dit is ook een manege, en een bed&breakfast en ik reed hier gisteren in de nacht naartoe en zocht me suf, maar daarnet ontdekte ik dat er overal…
Alles is ‘einde van het schooljaar’ op dit moment. De school van Milo kan voor morgen geen verse leerkracht meer regelen dus Milo heeft zomaar vrij (maar de cito’s zijn achter de rug – en wat nou zelf nog veel werk en ik gun het haar ook; de school bedoel ik; als ik denk aan…
Vanmorgen heb ik het wereldrecord traktaties maken verbroken. Coronaproof ook nog. Milo is in de vakantie jarig geweest en ik had het bedacht van tevoren, dat dinsdag een goeie dag zou zijn. Dan is er de leuke juf (de andere is ook leuk, maar vaker boos), dan hebben ze die eerste rommelig nadevakantie-maandag al gehad….
Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.
Dag Jowi,
Ik volg jouw blog met veel belangstelling, om verschillende redenen. Ten eerste ken ik je: ik was studente bij je vader Peter in 1987 en 1988. Zijn gastvrijheid en steun waren geweldig voor mij, ook die van Helbertijn. Ik kende jou en Bart als tieners. Door jouw blog en ook een email van Peter kwam ik erachter dat Helbertijn aan kanker leed. Ik heb onlangs een PDF-brief gestuurd. Ik hoop Peter en Helbertijn in april of mei te zien, wanneer Paul en ik naar Nederland komen.
Maar ik ben ook bezig met schrijven, zo ook mijn man Paul en onze beide kinderen, Sam en Sien. Paul is met grote dingen bezig, bij mij komt het niet verder dan korte verhalen, maar een paar zijn wel uitgegeven en ik win prijzen in schrijfwedstrijden, waarvan er heel veel zijn in Australië.
Dat je zulke persoonlijke dingen in je blog noemt, zoals Helbertijns kanker, is gewoon zoals het hoort. Mensen willen nu eenmaal erachter komen wat voor mens jij bent. En jij bent de dochter van Helbertijn. En de moeder van Milo. Ik bewonder jouw kracht en energie en bekwaamheid. Ik leer door jouw stukjes te lezen. En je deelt jezelf met anderen: iets wat ik zelf moeilijk vind, in ieder geval op de manier waarop jij dat doet.
Ik hoop dat je het niet te brutaal vindt dat ik je benader.
Blijf zo doorgaan, Jowi, en ik wens je heel veel succes met je nieuwe project.
Françoise