Vanmorgen lag er een zwerver voor onze deur. Op het tuinbankje, tussen de bootjesonderdelen die we gisteren hadden gezaagd en klaar hadden gezet voor het grof vuil. Ik dacht eerst dat ik niet al mijn handdoeken binnen had gehaald. Maar toen keek ik beter: de handdoeken leefden. Het bleek een zwerfster te zijn. Een dame…
Ik werk aan een filmpje voor mijn camjo (camera journalist) opleiding en het gaat over schrijven. En over mij. Want de opdracht was: film een beroep. En ik dacht: ik heb een beroep. Bovendien ben ik er altijd, dus als ik meer materiaal nodig heb, dan wil ik vast nog wel iets extra’s zeggen. En ten…
Maar dat is ok. Dat is het thema van vandaag. Er is regen, mijn hoofd is nat, de wifi wankelt, maar we fixen het. Mijn hoofd droogt op de wifi waar ik een monteur op af heb gestuurd. Dat ik dit bericht schrijf in een mij volkomen vreemd format (WordPress leren, ooit, – lang leve…
Door het researchen voor mijn thriller kom ik bij nogal wat moorden terecht. Bij afgehakte ledematen en andere gruwelijkheden. Tot nu toe deed me dat, onbarmhartig gezegd, deugd. Ik vind al dat onheil fascinerend, technisch boeiend ook, blijkbaar is het nog niet zo makkelijk om je van een lichaam te ontdoen, en is het minstens…
Als in een online paskamer bestelde ik een stuk of acht broeken om er net die ene lievelings uit te kiezen voor de reis naar New York, halverwege april. Kan ik mezelf alvast zien lopen. In die broek. Iets met rode teennagels, uren en uren door de stad. Een liedje in mijn hoofd en dat…
12:56, over 10 minuten ga ik koffie maken voor de Schrijversacademiestudenten die om 13:30 binnenstromen. Hoe vaak ik het ook doe, die stuk voor stuk getelde minuten voordat ze voor het eerst samenkomen vind ik altijd spannend. Alsof je weet dat je verliefd gaat worden, maar je weet nog niet hoe, want je hebt hun…
Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.
Dag Jowi,
Ik volg jouw blog met veel belangstelling, om verschillende redenen. Ten eerste ken ik je: ik was studente bij je vader Peter in 1987 en 1988. Zijn gastvrijheid en steun waren geweldig voor mij, ook die van Helbertijn. Ik kende jou en Bart als tieners. Door jouw blog en ook een email van Peter kwam ik erachter dat Helbertijn aan kanker leed. Ik heb onlangs een PDF-brief gestuurd. Ik hoop Peter en Helbertijn in april of mei te zien, wanneer Paul en ik naar Nederland komen.
Maar ik ben ook bezig met schrijven, zo ook mijn man Paul en onze beide kinderen, Sam en Sien. Paul is met grote dingen bezig, bij mij komt het niet verder dan korte verhalen, maar een paar zijn wel uitgegeven en ik win prijzen in schrijfwedstrijden, waarvan er heel veel zijn in Australië.
Dat je zulke persoonlijke dingen in je blog noemt, zoals Helbertijns kanker, is gewoon zoals het hoort. Mensen willen nu eenmaal erachter komen wat voor mens jij bent. En jij bent de dochter van Helbertijn. En de moeder van Milo. Ik bewonder jouw kracht en energie en bekwaamheid. Ik leer door jouw stukjes te lezen. En je deelt jezelf met anderen: iets wat ik zelf moeilijk vind, in ieder geval op de manier waarop jij dat doet.
Ik hoop dat je het niet te brutaal vindt dat ik je benader.
Blijf zo doorgaan, Jowi, en ik wens je heel veel succes met je nieuwe project.
Françoise