Spring!

DoorJowi

‘Geen twintig meter, dan ben ik de hele tijd bang dat de politie komt.’ Ik hoor het me zeggen en voel me truttig.
Vroeger – als ik het geld had gehad, was ik heus niet bang geweest voor de politie.
Maar een springkussen/renbaan van 20 meter voor de deur uitrollen voor een kinderfeestje met een kind of acht gaat me te ver.
Ik vind het ook teveel geld trouwens en we zouden het hele plein zo’n beetje in beslag nemen. En, nou ja, teveel, te groot – ‘We doen het niet.’
Ik scroll verder op de website en zie de meeste coole opblaasbare spullen. Daar is iets mee, met lucht. Misschien moet ik een handel in opblaasbare dieren beginnen. Voor je eigen stadse boerderij. Of monsters. Opblaasbare monsters die je heel therapeutisch leeg kunt laten lopen.
Mijn blik valt op een haai. Een springkussenhaai. Niet eens zo duur. Niet eens zo achterlijk groot.

Vergelijkbare berichten

  • |

    zwabbert door de nacht

    DoorJowi

    Mijn hoofd dat zich niet leeg laat denken. Over meningen en waarom die altijd ergens tegen zijn. Waarom ze gelijk staan aan roepen dat de anderen het mis hebben. Dat ze stom zijn. Stomme piemels hebben. Zelfs al hebben ze die niet. Dat soort meningen. Waardoor ik steeds denk dat ik moet roepen, harder moet…

  • Kudde in een warenhuis

    DoorJowi

    We dwalen door de resten van het jaar, als door de uitverkoop van een groot warenhuis. Een stukke kerstbal, een restje chocola (dat eten we op). Er komen dingen. Enge dingen, een scan voor mijn moeder over kanker, leuke dingen, onderzoek naar digitaal schrijven, nieuwe projecten. Ondertussen wiebelt de wereld. En ieder jaar zijn we als die…

  • Reed de weekendroute

    DoorJowi

    Aran had eerst een judotoernooi en daarna expositie van zijn tekenles. Milo slalomde tussen de mensen in het gymzaaltje door, en dat waren er heel erg veel. Het was er ook nogal benauwd. ‘Wat kan ik doen,’ vroeg Milo steeds. ‘Mijn rug masseren,’ antwoordde ik steeds. Dan slalomde hij weer weg. Bij de tekenlesexpositie hadden…

  • Samen en iedereen

    DoorJowi

    (foto van Friso Kooijman) Acht uur was het gisteren en toen sliep ik. Of ja, vijf minuten over acht, want ik vroeg me nog precies vijf minuten bezorgd af of ik dan niet vanaf drie uur zou wakker liggen (niet dus). ‘Give peace a chance’ zong ik zachtjes en toen snurk. Komt door mijn knie natuurlijk,…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.