Zwemvestjes

Onze vroegere bootbuurman zei altijd: ‘Er zijn katten die het snappen, en katten die het niet snappen. De meeste bootkatten snappen het.’
Wij hadden er eerst eentje die het snapte en toen eentje die het niet snapte. Die is op tijd naar veiliger grond verhuisd.

Vanmorgen dreef er een dode kat naast de boot. We visten hem op, de kinderen vonden het fascinerend. Milo wilde hem zelfs aaien, ondanks de stank.
Ik belde de dierenambulance, die zouden langskomen om te zien of het beestje gechipt was. Want ik denk dat je het toch wilt weten, als baasje van een verdwenen kat, of hij nog leeft.
Op weg naar school hadden Aran en ik het over de kleine poesjes die wij gaan krijgen, begin juni.
‘We trainen ze gewoon,’ zei Aran beslist. Ik zag meteen iets met zwemles, oranje kattenzwemvestjes en bibberende katjes voor me.
Ik zei: ‘Dat is precies wat we gaan doen.’

 

Vergelijkbare berichten

  • Geboren

    Na het Torenkamer avontuur een kort gesprek met mijn jongste zoon. Milo: ‘Ik ben in april geboren.’ Ik: ‘Nee hoor, in mei.’ Verliefde blik van Milo: ‘Ja. Ik ben in jou geboren.’

  • Beetje fladderen

    De opwinding van de boekpresentatie van Weg duurde een heel weekend, gonsde maandag en dinsdag nog na – en daar heb ik bewijs van – maar vanmorgen was ik weer mijn eigen mopperige zelf, heel jammer vond ik dat. Er werd gezeurd over wie de kinderen naar school bracht (ik, vrijwel altijd) en waarom dat eigenlijk…

  • Bestralen

    Eerst was het drieëndertig keer bestralen. Ik dacht even aan Jezus. Daarna dertig keer. Maar eerst een petscan, want hoe kon die kanker nou toch via heup naar schouder zijn gereisd? En nu, mijn moeder belde gisteren, is het niks. Nul keer bestralen. Want ja, de randen van de wond zijn ‘niet schoon’. Maar of bestraling daarbij…

  • hnnng zmmm wehmmm

      Als ik wil stofzuigen roept Milo altijd: ‘ik doen!’ en grijpt de stofzuiger. Wat leuk is natuurlijk, maar ook onhandig, want even later ligt de zuiger eenzaam te ronken en is meneer alweer een toren aan het bouwen. Daarom heb ik eilandjes van korrels in de boot. Op plekken waar Milo nooit komt, die ik…

  • Lief

    We brengen Woek naar school en fietsen door naar de Hema. Dan naar de slager, de kluswinkel, de fietsenmaker. De fietsenmaker zet de voetsteuntjes van het fietsstoeltje van Milo wat lager terwijl Milo gewoon op het stoeltje kan blijven zitten. ‘Dankjewel,’ fluistert Milo met grote ogen. We fietsen weg. ‘Dat was lief,’ zucht mijn kind.  

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.