Goeroe

Ik ben buiten op onze steiger aan het puinruimen. Het is acht uur, ik heb nog niet eens koffie gedronken. Maar straks komen de vuilnismannen en dan is het toch handig als dit en als dat en nog meer kindertroep die eigenlijk kapot is, met die mannen meegaat. Spinnen. Overal. De meest prachtige webben (webs) verwoest ik, ik mompel af en toe sorry.
Ik denk over een vrouw die alleen nog maar met spinnen om wil gaan. Die wil leren spinnen, als het ware. Ik spin al, denk ik. Heel veel draadjes, alle kanten op. Nu nog iets wat ze aan elkaar plakt.
Binnen heerst de serene rust van uitgezette kindjes. Milo kijkt ipad, Aran telefoon. Edwin zit te rekenen. Aran en Milo gaan zo naar oma, opdat ik nog iets over het Blockbusterfonds en Méér muziek in de klas, Het Nationale Ballet, de Junior Company en Han Ebbelaar en Alexandra Radius kan schrijven (niet allemaal in één artikel). Oh ja, komende zondag twee proeflessen geven voor de Schrijversacademie in De Roos. Op het activiteitenschema zie ik dat ik dan de workshop ‘Vind de Goeroe in jezelf’ mis.

Misschien is dat wel een leuke cursus om te geven; spiritueel schrijven.
Vind de Goeroe in jezelf, vang m, hang m in een spinnenweb.

 

 

Vergelijkbare berichten

  • Beetje fladderen

    De opwinding van de boekpresentatie van Weg duurde een heel weekend, gonsde maandag en dinsdag nog na – en daar heb ik bewijs van – maar vanmorgen was ik weer mijn eigen mopperige zelf, heel jammer vond ik dat. Er werd gezeurd over wie de kinderen naar school bracht (ik, vrijwel altijd) en waarom dat eigenlijk…

  • |

    Haar

    We hebben Milo’s haar nooit geknipt, dus nu heeft hij lange krullen. Pluizig lange krullen, minstens-één-keer-per-dag-borstelen-krullen. Gisteren deed ik er een knotje in. Hij stond de hele tijd voor de spiegel verbaasd naar zichzelf te kijken. Tot het knotje los was. Toen at hij de tafel op.

  • Kater te water

    Zes uur ’s avonds. Ik ging al geen glühwein drinken op het schoolplein. Want dat is de gewoonte tijdens het uurtje kerstdiner. Kinderen binnen, ouders buiten met de drank. Ik wilde schrijven. Het plan was dus: Aran wegbrengen met zijn meloenkerstbomen. Even een Weg op de bus voor winnaar Bart. Terug naar boot. Nog precies een…

  • Een echte baan

    Ik zit in mijn jaarlijkse ‘ik moet een echte baan’ fase. De vakantie voorbij, grootse plannen, geen geld. Zou het niet makkelijker zijn, denk ik steeds. Iets waarbij ik kan maken, maar dan met een groep, binnen een structuur, iets uitbouwen, in plaats van steeds opnieuw opbouwen. Mijn hoofd ontsteekt er een beetje van, en met…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.