De man in de kano

Onderweg heb ik sjans met een kale man in een kano. De zon schijnt. Ik heb afgesproken met Carlijn. We hebben het over PR plannen voor WEG. WEG is een zoektocht naar vrijheid, is deels mijn vroegere zoektocht naar vrijheid en dat maakt het, merk ik, lastig om er goed naar te kijken.
We verzinnen gastlessen op scholen (docenten: meldt u maar), workshops aan bloggers (idem), tv, dat zou leuk zijn, maar wie kijkt er nou naar een boek – voor jongeren ook nog (de Soundtrack van WEG, hoe zou die klinken). Met zoemend hoofd fiets ik terug, een trio duiven in de schaduw. In het boek zit een scène waarin Robin een heleboel duiven probeert te bevrijden. Alleen, de duiven vliegen niet weg. ‘Je kunt ze wel vrijheid geven, maar ze moeten het ook willen,’ zegt Robin.
Wat is WEG, en waar ben je dan? De man in de kano weet het.

cover WEG

Vergelijkbare berichten

  • Roekeloos bloeiende

    We hebben een narcis. Als bol van sinterklaas gekregen. In december braaf in de grond gestopt. ‘Hij weet zelf wanneer het lente is,’ zei mijn moeder nog. Blijkbaar was het dat gisterochtend. Zo enorm dapper vind ik dat dan. Zo enorm dom tegelijk. Gewoon door de vries heen groeien, en bloeien ook nog. Een beetje als poezen…

  • Geboren

    Na het Torenkamer avontuur een kort gesprek met mijn jongste zoon. Milo: ‘Ik ben in april geboren.’ Ik: ‘Nee hoor, in mei.’ Verliefde blik van Milo: ‘Ja. Ik ben in jou geboren.’

  • Daar gaan we weer

    ‘Daar gaan we weer,’ mompelde de vader van een klasgenoot van Aran. We liepen tegelijk naar buiten, ik denk niet dat hij het tegen mij had. Hij bedoelde vast ‘de week’. Weer zo’n maandag, weer zo’n zee van verplichtingen, juch. Maar eigenlijk vind ik die maandag wel leuk. Sterker nog, eigenlijk vind ik ritme (noem…

  • Zon met een wolkje

    Er liep een mevrouw met een rollator langs die op het plein in de zon ging zitten. Op haar terugweg kwam ze langs mijn verse koffie, dus die bood ik haar aan. Ze keek een tikje achterdochtig, maar kwam wel zitten. De wind stak net op, dus helemaal paradijselijk was het niet, maar Milo scharrelde…

  • Kast

    ‘Zijn ze bang voor de computer? Ik pak hun beide handen en ram ermee op het toetsenbord. Kijk, zeg ik dan, niks kapot.’ Die uitspraak maakte indruk destijds, toen ik een stuk schreef over computerangstigen (een uitstervend soort?) en een leraar interviewde.   Nadat mijn website wegens hackers en andere boven onbereikbaar werd, voelde ik bij…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.