Verhuizen

Ik ga Anna helpen verhuizen. Een echte ouderwetse studentenverhuizing, met uit elkaar vallende dozen en touw en blok. En dat op de Haarlemmerstraat, de drukte straat van Amsterdam op zo’n zaterdag – met de smalste stoepjes.
We hebben een kast opgehaald in Oosterblokker bij die geweldige Westfriese Beurs, de opper-kringloop, en staan nu met dat ding wat vertwijfeld naar boven te kijken. Het trappenhuis is echt te smal. En op straat laten staan is ook geen optie.
Er is een puinzak waar de kast in kan, dus dat doen we. En dan dat touw van het touw en blok er omheen. Een beetje proef-tillen en het ding begint meteen vervaarlijk richting etalageruit te zwiepen. Vinden de onderburen vast niet leuk.
Er is een groepje toeristen blijven staan. We komen nu al op heel veel buitenlandse facebookpagina’s.
Een vriendin van Anna komt angstig omlaag en zegt: ‘Als die kast valt gaat er iemand dood!’ Waar ze natuurlijk gelijk in heeft. We willen niet dat de kast valt.
Flip gaat met Anna een ‘afhoutouw’ kopen.
We halen de zak van de kist.
We proberen het nog eens.
Het touw om alle zijkanten van de kast en Flip staat klaar met het afhoutouw. Anna hangt boven uit het raam en gelukkig is er nog een vriendin aan komen waaien die me wil helpen trekken.
‘Vooral dat touw niet loslaten,’ zegt Flip. We beginnen te trekken, raken even in de war met onze handen. ‘Denk ollekebolleke,’ zeg ik. Ze heeft ook kinderen, begrijpt meteen wat ik bedoel. We grijnzen naar elkaar, ollekebolleken de kast omhoog. Hij moet hoog, tot het bijna bovenste raam. Het wordt stil in de straat. Anna reikt naar de kast, trekt hem half naar binnen, maar het zwaarste punt blijft nog gevaarlijk buiten hangen.
‘Ik ga ze helpen,’ roept Flip, ‘niet loslaten.’ Hij rent langs ons heen naar binnen, alle trappen van het smalle trappenhuis op. Wij houden stevig het touw vast en kijken omhoog.
Daar.
De kast schuift nog iets meer naar binnen. Voorbij het kantelpunt.
‘Laat maar vieren!’ klinkt het van boven. We laten het touw vieren. De kast is binnen.
De toeristen applaudisseren.

 

Vergelijkbare berichten

  • Kudde in een warenhuis

    We dwalen door de resten van het jaar, als door de uitverkoop van een groot warenhuis. Een stukke kerstbal, een restje chocola (dat eten we op). Er komen dingen. Enge dingen, een scan voor mijn moeder over kanker, leuke dingen, onderzoek naar digitaal schrijven, nieuwe projecten. Ondertussen wiebelt de wereld. En ieder jaar zijn we als die…

  • hnnng zmmm wehmmm

      Als ik wil stofzuigen roept Milo altijd: ‘ik doen!’ en grijpt de stofzuiger. Wat leuk is natuurlijk, maar ook onhandig, want even later ligt de zuiger eenzaam te ronken en is meneer alweer een toren aan het bouwen. Daarom heb ik eilandjes van korrels in de boot. Op plekken waar Milo nooit komt, die ik…

  • Moe

    Ik lag in mijn roze badjas op de bank, na het douchen overvallen door onstopbare moeheid. Kindje aan de ene kant, kindje aan de andere kant. Ik bekeek ze eens, die kindjes, waarop Milo begon te juichen: ‘Hij heb hem ogen open!’ Ik draaide me zijn kant op: ‘Zíj heeft háár ogen open.’ Hij knikte…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.