Verhuizen

Ik ga Anna helpen verhuizen. Een echte ouderwetse studentenverhuizing, met uit elkaar vallende dozen en touw en blok. En dat op de Haarlemmerstraat, de drukte straat van Amsterdam op zo’n zaterdag – met de smalste stoepjes.
We hebben een kast opgehaald in Oosterblokker bij die geweldige Westfriese Beurs, de opper-kringloop, en staan nu met dat ding wat vertwijfeld naar boven te kijken. Het trappenhuis is echt te smal. En op straat laten staan is ook geen optie.
Er is een puinzak waar de kast in kan, dus dat doen we. En dan dat touw van het touw en blok er omheen. Een beetje proef-tillen en het ding begint meteen vervaarlijk richting etalageruit te zwiepen. Vinden de onderburen vast niet leuk.
Er is een groepje toeristen blijven staan. We komen nu al op heel veel buitenlandse facebookpagina’s.
Een vriendin van Anna komt angstig omlaag en zegt: ‘Als die kast valt gaat er iemand dood!’ Waar ze natuurlijk gelijk in heeft. We willen niet dat de kast valt.
Flip gaat met Anna een ‘afhoutouw’ kopen.
We halen de zak van de kist.
We proberen het nog eens.
Het touw om alle zijkanten van de kast en Flip staat klaar met het afhoutouw. Anna hangt boven uit het raam en gelukkig is er nog een vriendin aan komen waaien die me wil helpen trekken.
‘Vooral dat touw niet loslaten,’ zegt Flip. We beginnen te trekken, raken even in de war met onze handen. ‘Denk ollekebolleke,’ zeg ik. Ze heeft ook kinderen, begrijpt meteen wat ik bedoel. We grijnzen naar elkaar, ollekebolleken de kast omhoog. Hij moet hoog, tot het bijna bovenste raam. Het wordt stil in de straat. Anna reikt naar de kast, trekt hem half naar binnen, maar het zwaarste punt blijft nog gevaarlijk buiten hangen.
‘Ik ga ze helpen,’ roept Flip, ‘niet loslaten.’ Hij rent langs ons heen naar binnen, alle trappen van het smalle trappenhuis op. Wij houden stevig het touw vast en kijken omhoog.
Daar.
De kast schuift nog iets meer naar binnen. Voorbij het kantelpunt.
‘Laat maar vieren!’ klinkt het van boven. We laten het touw vieren. De kast is binnen.
De toeristen applaudisseren.

 

Vergelijkbare berichten

  • Terug

    Mijn zonen zaten voor en achterop de fiets om mee boodschappen te doen, maar halverwege vond ik het zo koud dat we het café in vluchtten. Daar zat Corine met haar laptop aan de bar en er waren nog meer vrienden en ik praatte een tijdje, we aten tosti en toen moest ik verder. Want…

  • Bal met tandjes

    Het is tandartsendag vandaag en ik zit met Aran in de wachtkamer. Milo is niet mee, omdat we ook nog naar een trouwerij én het boekenbal gaan. Eigenlijk is het mijn Milodag, maar ik zag dat vanmorgen, zo heel vroeg, zes uur, dat je wakker wordt en denkt, nee niet NU al wakker zijn –…

  • Daar gaan we weer

    ‘Daar gaan we weer,’ mompelde de vader van een klasgenoot van Aran. We liepen tegelijk naar buiten, ik denk niet dat hij het tegen mij had. Hij bedoelde vast ‘de week’. Weer zo’n maandag, weer zo’n zee van verplichtingen, juch. Maar eigenlijk vind ik die maandag wel leuk. Sterker nog, eigenlijk vind ik ritme (noem…

  • |

    Proefles

    Voor de deur kwam ik Iwan tegen, die er sinds kort bleek te werken. We vonden het allebei een goed teken; vrienden treffen voor de deur van een spiritueel centrum. Eenmaal binnen verdwaalde ik al snel in de wierook en de trappen, ik zag nog de ex van een ex lopen die met een zoete…

  • Een echte baan

    Ik zit in mijn jaarlijkse ‘ik moet een echte baan’ fase. De vakantie voorbij, grootse plannen, geen geld. Zou het niet makkelijker zijn, denk ik steeds. Iets waarbij ik kan maken, maar dan met een groep, binnen een structuur, iets uitbouwen, in plaats van steeds opnieuw opbouwen. Mijn hoofd ontsteekt er een beetje van, en met…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.