Teckel
Als je in de gang van het Groninger Museum door de hoge ramen keek, bleek je onder het waterniveau te staan. Er waren ook stoeltjes zodat kinderen zelf konden kijken, maar Milo werd het liefst opgetild. De ramen waren diep zodat je erin kon zitten. Hij zat in ieder raam. ‘Nu zijn we nat’, zei hij steeds tevreden.
Aran vond de ruimte met de vitrages mooi, maar jammer dat er dan steeds alleen maar servies te ontdekken viel. We zochten nog naar onze eigen borden, nog van mijn oma geweest, vergeefs.
De museumwinkel verkocht teckelachtige honden van Ottmar Hörl in paars, rood, zwart en oranje. Milo wou drie paarse, Aran de enige zwarte.
We fantaseerden dat ze bij ons voor de boot zouden staan.
Als wachters.
‘Als het er meer zijn, zijn ze mooier,’ vond Aran. Toen koos hij ook de oranje.
