Alles witjes

We lopen naar school. Overal is het wit, en Milo heeft Elsa vast, want die gaan we straks terugbrengen.
Maar voordat Else teruggaat, wil Milo haar graag nog even aan de juf van Aran laten zien.
Aran stapt wat stilletjes voort. Ik kijk naar zijn rugzak, die is wel erg leeg voor een jongen die naar gymles gaat. Ik check; geen gymspullen. Aran trekt zijn mond in een dun streepje. We lopen terug naar de boot. Gymspullen in de tas. Aran wordt nog stiller. Hij is nu bijna net zo wit als het gras. Dat zeg ik tegen Milo, die enthousiast op alles wat wit is begint te wijzen. Zijn broer zegt alleen maar ‘nee’.
‘Wat gaan we vanavond eten?’ probeer ik.
Nee.
‘Pannekoeken?’
Nee.
Zelfs de tranen op zijn wangen zijn wit.
De juf vindt Elsa prachtig. Aran mag zelf vertellen dat hij een snipperdag neemt. Dat is het goeie van de juf: ze ziet dat het nodig is.
Hij mag de rekenopdracht mee naar huis nemen.
Tegen de tijd dat mijn zevenjarige bij de bootkachel zijn potlood staat te slijpen, is hij weer roze.