Iets met veel konijnenkeutels

De ochtend

6.15

Milo: LALA poepiescheet, LALA, mamalief, LALA

Edwin: Milo, kun je nog even wachten met zingen?

6.35

Aran: Dat zijn konijnenkeutels. Op jouw bord.

Milo: En jij hebt varkenskeutels.

6.57

Ik: Niet met die zaklamp in je oog Milo. Trouwens, waar is je luier?

Milo: Weg.

Ik: En ook niet met de zaklamp tegen je piemel.

7.28

Aran: Welke renschoenen moet ik aan voor de sponsorloop?

Ik: Die blauwe

Aran: Gaan we al?

Ik: Dat kan, maar dan ben je een uur te vroeg.

Aran: O

(rent rondjes)

7.42

(Gejoel)

Edwin: Wat?

Ik: Aran heeft net neusscheten gelaten.

Milo: Echt niet, met zijn voorhoofd.

7.56

Ik: Maar die sokken zijn niet van jou, waren je eigen sokken nat?

Milo: Ja

Ik: Stond je in een plas?

Milo: Er was eerst een kleine en toen opeens een héle grote.

Vergelijkbare berichten

  • Verhuizen

    Ik ga Anna helpen verhuizen. Een echte ouderwetse studentenverhuizing, met uit elkaar vallende dozen en touw en blok. En dat op de Haarlemmerstraat, de drukte straat van Amsterdam op zo’n zaterdag – met de smalste stoepjes. We hebben een kast opgehaald in Oosterblokker bij die geweldige Westfriese Beurs, de opper-kringloop, en staan nu met dat…

  • Een echte baan

    Ik zit in mijn jaarlijkse ‘ik moet een echte baan’ fase. De vakantie voorbij, grootse plannen, geen geld. Zou het niet makkelijker zijn, denk ik steeds. Iets waarbij ik kan maken, maar dan met een groep, binnen een structuur, iets uitbouwen, in plaats van steeds opnieuw opbouwen. Mijn hoofd ontsteekt er een beetje van, en met…

  • Samen en iedereen

    (foto van Friso Kooijman) Acht uur was het gisteren en toen sliep ik. Of ja, vijf minuten over acht, want ik vroeg me nog precies vijf minuten bezorgd af of ik dan niet vanaf drie uur zou wakker liggen (niet dus). ‘Give peace a chance’ zong ik zachtjes en toen snurk. Komt door mijn knie natuurlijk,…

  • |

    zwabbert door de nacht

    Mijn hoofd dat zich niet leeg laat denken. Over meningen en waarom die altijd ergens tegen zijn. Waarom ze gelijk staan aan roepen dat de anderen het mis hebben. Dat ze stom zijn. Stomme piemels hebben. Zelfs al hebben ze die niet. Dat soort meningen. Waardoor ik steeds denk dat ik moet roepen, harder moet…

  • Nog even dit

    Als je Woek vraagt of hij komt eten en hij kijkt net tv, dan zegt hij altijd: ‘nog éven dit kijken.’ Alsof er precies op dat moment iets heel spannends te zien is, een soort miniverhaal dat tot een zinderend einde moet, voordat de tv uit kan. Het duurt meestal maar een paar minuten, daarna…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.