Iets met veel konijnenkeutels

De ochtend

6.15

Milo: LALA poepiescheet, LALA, mamalief, LALA

Edwin: Milo, kun je nog even wachten met zingen?

6.35

Aran: Dat zijn konijnenkeutels. Op jouw bord.

Milo: En jij hebt varkenskeutels.

6.57

Ik: Niet met die zaklamp in je oog Milo. Trouwens, waar is je luier?

Milo: Weg.

Ik: En ook niet met de zaklamp tegen je piemel.

7.28

Aran: Welke renschoenen moet ik aan voor de sponsorloop?

Ik: Die blauwe

Aran: Gaan we al?

Ik: Dat kan, maar dan ben je een uur te vroeg.

Aran: O

(rent rondjes)

7.42

(Gejoel)

Edwin: Wat?

Ik: Aran heeft net neusscheten gelaten.

Milo: Echt niet, met zijn voorhoofd.

7.56

Ik: Maar die sokken zijn niet van jou, waren je eigen sokken nat?

Milo: Ja

Ik: Stond je in een plas?

Milo: Er was eerst een kleine en toen opeens een héle grote.

Vergelijkbare berichten

  • Kapotgoedkoud

    In mijn jaszak vind ik nog wat stickers van Weg. Ik kijk even om me heen. Plak er één op de lantaarnpaal. En een paaltje verder, hup, nog een. Het is een mooi kauwtje, dus dat mag best op zo’n grijze paal. Ik trek mijn muts nog wat verder over mijn hoofd, want nat haar,…

  • |

    Proefles

    Voor de deur kwam ik Iwan tegen, die er sinds kort bleek te werken. We vonden het allebei een goed teken; vrienden treffen voor de deur van een spiritueel centrum. Eenmaal binnen verdwaalde ik al snel in de wierook en de trappen, ik zag nog de ex van een ex lopen die met een zoete…

  • In een hotel

    Achter mij in t Lloyd hotel zat een mevrouw te bellen. Met zo’n prachtig Engels accent vol dure scholen. Ik luisterde niet echt mee, want ik schreef over reuzen. Na een tijdje begon ik me wel af te vragen wat haar functie was. Directeur misschien, manager. Ze had het vaak over films en distributie, zelden over het…

  • Superopa Stroopwafel

    Gisteren een naschoolse opvang bezocht, met kinderen die dus vrijwillig na school naar de Brede School Academie komen om te lezen en om over verhalen te praten. Drie groepen zeer leuke, slimme kinderen. Ik liet ze verhalen maken. Ze mochten het genre bedenken en daarna aan het moorden slaan (en er kwamen ook spoken bij…

  • |

    Hier en daar roze

    Ik dacht over een blog en wat de grenzen zijn. Toen met Milo was het overleven. Dus ik schreef. Er was geen grens. Anderen voelden hem wel, die grens, vonden dat ik er overheen was gegaan. Dat zeiden ze niet letterlijk, ze zeiden, gut, schrijven over een te vroeg geboren kind, dat zou ik niet…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.