Een verhaal maken op de school van Aran, met zijn klas, is toch net weer anders dan tijdens de kinderboekenweek. Hoewel; ik worstel even hard met het digiboard en buurmeisje Julia noemt me per ongeluk juf en zegt dan ‘oh nee.’ Wat ik grappig vind en zij ook. Ze maken een goed verhaal en we klappen voor onszelf en daarna fotograaf ik nog wat kinderen voor het clipje bij het dapperlied dat ik einde deze maand ga monteren en waar nog prijzen voor te winnen zijn.
Onze vroegere bootbuurman zei altijd: ‘Er zijn katten die het snappen, en katten die het niet snappen. De meeste bootkatten snappen het.’ Wij hadden er eerst eentje die het snapte en toen eentje die het niet snapte. Die is op tijd naar veiliger grond verhuisd. Vanmorgen dreef er een dode kat naast de boot. We…
We hebben Milo’s haar nooit geknipt, dus nu heeft hij lange krullen. Pluizig lange krullen, minstens-één-keer-per-dag-borstelen-krullen. Gisteren deed ik er een knotje in. Hij stond de hele tijd voor de spiegel verbaasd naar zichzelf te kijken. Tot het knotje los was. Toen at hij de tafel op.
Gisteravond in het Kees Brijdeplantsoen riep Milo: ‘Hoor nou! Zo stil.’ Vandaag is het vijf mei, er is een pontonbrug, maar er is ook een pontje naar het Vliegenbos, de vrijheid van het pontje. Met een man die ziek werd toen ik in New York zat en er nog steeds niet bovenop is, wordt het…
‘Maar ik wil met jou meehee, mama.’ Griep dwaalt nog steeds door de boot, en hoewel de kinderen geen koorts hebben, zijn de lontjes kort, de tranen talrijk. Het etentje zondag bij mijn jarige schoonmoeder gaat onverwachts goed: klein jongetje met vuurrode wangetjes op schoot, dat mijn eten opeet. Vanmorgen is er vóór school al pijn aan…
Mijn hoofd dat zich niet leeg laat denken. Over meningen en waarom die altijd ergens tegen zijn. Waarom ze gelijk staan aan roepen dat de anderen het mis hebben. Dat ze stom zijn. Stomme piemels hebben. Zelfs al hebben ze die niet. Dat soort meningen. Waardoor ik steeds denk dat ik moet roepen, harder moet…
We rijden door ondergelopen Lake District als de telefoon gaat. Een nummer uit Amsterdam. Ik herken het nummer, maar vaag. We zijn net bezig met haarspeldbochtjes naar links. Vlakbij het hotel gaat de telefoon weer. Het is het Letterenfonds. IK HEB DE BEURS GEKREGEN. Tussen de schapen in een drassig weiland praat ik over verhalen en internet, over beelden…