Verse week, goed beginnen.

‘Hij stinkt als een zotte en zijn zus wordt gek van m.’
Het is maandag, op het lijstje staat het castreren van Mo. Met Aran heb ik het er al over gehad. Wat er dan precies gebeurt en of zijn ballen eraf gaan.
Tijdens het gesprek loopt Mo klagelijk mauwend om ons heen. De beslissingen die je neemt voor zo’n kat. En hij kan alleen maar aan sproeien denken.
Aran blijft er vrij gelijkmoedig onder. Hij wil wel mee naar de dierenarts, de katten zijn namelijk allebei op hem. Als hij erbij is, is Mo rustiger.
Nadat ik Aran op school heb afgeleverd bel ik de dierenarts.
Woensdag, de afspraak staat. Ik streep ‘castratie’ van mijn lijstje.

 

 

 

Vergelijkbare berichten

  • Erbij

    ‘Maar ik wil met jou meehee, mama.’ Griep dwaalt nog steeds door de boot, en hoewel de kinderen geen koorts hebben, zijn de lontjes kort, de tranen talrijk. Het etentje zondag bij mijn jarige schoonmoeder gaat onverwachts goed: klein jongetje met vuurrode wangetjes op schoot, dat mijn eten opeet. Vanmorgen is er vóór school al pijn aan…

  • Hoor nou

    Gisteravond in het Kees Brijdeplantsoen riep Milo: ‘Hoor nou! Zo stil.’ Vandaag is het vijf mei, er is een pontonbrug, maar er is ook een pontje naar het Vliegenbos, de vrijheid van het pontje. Met een man die ziek werd toen ik in New York zat en er nog steeds niet bovenop is, wordt het…

  • Fietst de ochtend in

    Ouder worden is schillen van jezelf pellen. Soms kost dat kracht, soms vallen ze er gewoon af. Een film van je hoofd op groot scherm; dat je je eigen rimpels ziet, opeens -maar daar doorheen nog steeds jezelf, gelukkig, dat heb ik met ouder wordende vrienden trouwens ook: ze zitten er altijd nog in, in…

  • hnnng zmmm wehmmm

      Als ik wil stofzuigen roept Milo altijd: ‘ik doen!’ en grijpt de stofzuiger. Wat leuk is natuurlijk, maar ook onhandig, want even later ligt de zuiger eenzaam te ronken en is meneer alweer een toren aan het bouwen. Daarom heb ik eilandjes van korrels in de boot. Op plekken waar Milo nooit komt, die ik…

  • Een echte baan

    Ik zit in mijn jaarlijkse ‘ik moet een echte baan’ fase. De vakantie voorbij, grootse plannen, geen geld. Zou het niet makkelijker zijn, denk ik steeds. Iets waarbij ik kan maken, maar dan met een groep, binnen een structuur, iets uitbouwen, in plaats van steeds opnieuw opbouwen. Mijn hoofd ontsteekt er een beetje van, en met…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.