Er is er een jarig
‘Ga maar naar je werk, vandaag gaat ze heus niet bevallen,’ zei de verpleegkundige met zekerheid. Dus Edwin ging naar zijn werk, Natasja kwam op bezoek, Milo werd geboren.
Op 13 mei 2013, 26 weken en 2 dagen oud, drie maanden te vroeg.
Gisteren sprak ik de dokter van het AMC, Milo’s geboortegrond. Milo hoeft met zijn drie jaren niet voor controle te komen, dat hebben ze wettelijk afgeschaft. Wel met vijf en acht, niet met drie. De halfjaarlijkse controle lieten we vorig jaar al achter ons.
‘Is ook niet nodig,’ hoorde ik mezelf zeggen, ‘want het gaat heel erg goed. Hij praat je de oren van je kop en heeft zelfs een heel goed geheugen.’ En daarna somde ik nog zo wat fantastische kwaliteiten van mijn zoon op, zoals trotse moeders dat plachten te doen. Met als verschil wellicht, dat sommige moeders het soms ook van hun kind verwachten, fantastisch zijn, en ik toch heel vaak blij verrast ben. Hij denkt! Hij maakt grappen! Hij is stout!
Bij een kind dat zoveel te vroeg is, is alles bonus. En het voordeel van Milo: hij is van zichzelf al zo bonus. Een dubbelbonuskind dus. Wat zeg ik, driedubbelbonus. Hieperdepiep.
