t Beste Bal
Ik had nog opgeschept tegen de uitgever dat Aran net een padvinder is: betrouwbaar. Dus mocht hij met zijn vriendje helemaal zelf het drukke feestgewoel van het Kinderboekenbal in. Ze waren verkleed als vrienden, personages uit een boek dat nog moest komen. Met groene strikken, witte shirtjes en die gele gekregen NS petjes, waar een kleurenblinde visser vast heel blij mee zou zijn.
Dus ik had mijn handen vrij. Ik maakte een praatje, ik maakte nog een praatje, en steeds vaker zochten mijn ogen naar twee groene strikjes. Nergens iets groens, maar ja het was druk. En er was heel veel leuks te doen.
Ik liep nonchalant langs de hippe DJ, huppelde langs de schminktafel, beende dwars door het knusse breihok, nergens vond ik mijn jongetjes. Na drie rondjes keerde ik op mijn schreden terug. Dan maar vertrouwen, dan maar afwachten. Toen zag ik ze natuurlijk. In een hoekje. Met een boekje.
