Bowlingbal
Bij Trouw was een kunstborrel, voorafgegaan door uitleg over de digitale krant. Ik dacht: als ik een heel tweede leven had, werd ik ICT-er. Wel de opper ICT-er natuurlijk, en dan verzon ik een systeem dat lógisch is. Met ruimte voor nieuwsstromen, en niet al die strikken en krullen die nu aan bod kwamen. Maar ik heb geen tweede leven, dus riep ik af en toe wat en keek verder om me heen. Want het was, sinds ik precies twee jaar geleden bij de krant begon, de allereerste keer dat ik mijn medefreelancers in het echt zag, met dank aan corona. De volgende keer hoop ik op kleine spreekbeurtjes van ons allemaal. Dat we mogen uitleggen hoe we daar terecht waren gekomen, in die vissenkomn van een kantoorgebouw, met iets te weinig lucht waardoor we allemaal steeds rodere wangen en slaperiger ogen kregen. En daarna wil ik bowlen.
