Toevallig
Ik ben zo iemand die op de hoop vooruit loopt. Die alvast een te dunne jas aantrekt en daar dan de hele dag spijt van heeft. Die zichzelf al in de zon ziet zitten – en dat doet – en dan rillend weer naar binnenvlucht. Maar ik zie het, zelfs in de stenige stad. Ik zie het aan het water. Aan de albino meerkoet die is teruggekeerd in de droge walsprieten direct naast de boot. De onrustige zwanen, één of twee jaar oud, die het allemaal zelf moeten uitzoeken. Voorjaarsgroen, een plots bloeiende boom. Zelfs Mo de kat zit vol verse verwondingen op mijn bed, gepikt door de brutale eksters. Onrust, groei. Ik haalde de matten naar binnen omdat de zon scheen, met de jongens boende ik het dek. Ik legde de matten een dag later weer terug omdat het dek zo glad was. Maar het geeft niet dat de lucht nu grijs is, dat ik net mijn das weer om heb gedaan, dat er een straffe oostenwind waait. Dit zijn de voordagen van de lente.
