New York Meerkoet

Zondag vlieg ik naar New York. Voor het eerst sinds honderd jaar weer, ongeveer. Christoph zegt dat er tegenwoordig een heleboel mensen (mole people) in de ondergrondse leven – een corona-erfenis – en dan moet ik meteen aan het boek van Anna Woltz denken. Ik herinner me dat ik een keer in de metro in New York zat, op weg naar huis, en dat we stopten en de lichten uitgingen en dat de driver zei dat er een ‘customer’ on the track rende. Het was warm, en ongemakkelijk, en heel spannend tegelijk. En dát is misschien de soundtrack van mijn leven op dit moment (plus het feit dat ik opeens een heleboel Engels gebruik): dat het hier niet makkelijk is, in dit hoofd, vaak te warm of te koud, maar wel spannend. En als ik dan toch ankerloos richting New York vlieg, dan geloof ik graag in de wonderen die me daar te wachten staan. Misschien schrijf ik er wel over.

En op de foto staat een albino-meerkoet, mijn nieuwe buurman-vrouw-wezen

Vergelijkbare berichten

  • Tosti met slaap

    Dit was de laatste nacht in het hotel, en zoals iedere ochtend hier in ’s Hertogenbosch heb ik over slapen nagedacht. Hoe wonderbaarlijk het is om je ogen aan de rand van de nacht te sluiten en er zonder onderbreking aan de voet van de volgende dag weer uit te komen. Alsof ik een shuttle…

  • Katapult

    ‘Sadistisch eten,’ noemt mijn vader al die kuipjes, die plasticjes om kazen, die onlostrekbare hoekjes. Op zijn afdeling zitten alleen maar mensen met een hersenbeschadiging, overal hangen onbruikbare vlerkjes, wordt er somber naar het bord gestaard waar geen eten ligt, maar een aanstormende worsteling. ‘Kom kom, meneer Schmitz,’ zeggen de verpleegkundigen wat dwingend en leggen…

  • Goeiemiddag

    Ik haal mijn broer op om naar mijn vader te rijden. Mijn broer heeft een operatie aan zijn been gehad, dus dat been steekt nogal uit, maar het past in mijn auto. We gaan naar mijn vader omdat vandaag onze moeder precies vier jaar geleden overleden is. We zijn tot nu toe ieder jaar deze…

  • |

    Dag 5

    Onderweg in de vroege ochtend kwam ik Lonneke tegen, toevallig, op straat, want wat blijkt, de weg naar Vondel CS zit vol bekenden. We dronken koffie bij de Albert Heijn, of eigenlijk; de koffie van de automaat van de AH in het speeltuintje er tegenover en dat was alsof we even op vakantie waren samen….

  • Prik

    We gaan straks uit vaccineren, Aran en ik. Gisteren probeerde ik ons samen in te plannen, zijn eerste, mijn tweede, maar dat bleek logistiek een brug te ver. Dus nu gaat Aran naar het inloopspreekuur en ik daarna naar mijn afspraak. Hij vindt het spannend, we hebben al een paar keer berekend hoe laat hij…

  • Spreeuwen in de mist

    Het geluid van klapschaatsen in een bocht, omdat het als ganzen klinkt. Een zwaan die opstijgt en daarbij een stuk over het water rent, met flapvoeten. Vanmorgen, twee angstige katten (ze snappen het kattenluik nog steeds niet) voor de deur en enorm lawaai op de achtergrond. Uur of zes, de wereld grijs. Meestal zijn het…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.