New York Meerkoet
Zondag vlieg ik naar New York. Voor het eerst sinds honderd jaar weer, ongeveer. Christoph zegt dat er tegenwoordig een heleboel mensen (mole people) in de ondergrondse leven – een corona-erfenis – en dan moet ik meteen aan het boek van Anna Woltz denken. Ik herinner me dat ik een keer in de metro in New York zat, op weg naar huis, en dat we stopten en de lichten uitgingen en dat de driver zei dat er een ‘customer’ on the track rende. Het was warm, en ongemakkelijk, en heel spannend tegelijk. En dát is misschien de soundtrack van mijn leven op dit moment (plus het feit dat ik opeens een heleboel Engels gebruik): dat het hier niet makkelijk is, in dit hoofd, vaak te warm of te koud, maar wel spannend. En als ik dan toch ankerloos richting New York vlieg, dan geloof ik graag in de wonderen die me daar te wachten staan. Misschien schrijf ik er wel over.
En op de foto staat een albino-meerkoet, mijn nieuwe buurman-vrouw-wezen
