Die wel, die niet

DoorJowi

Het is lastig om beslissingen te nemen die niet helemaal van jou zijn.
Het huis van mijn vader is allereerst van hem. Maar hij woont er niet meer, en de broeken met knopen, de mooie blousen; hij gaat ze waarschijnlijk niet meer dragen. Waar laat ik ze dan? Net als de sieraden van mijn moeder. Een niet al te groot kastje is het, maar nog nooit bekeek ik het goed. Het voelt intiem, als een onderbroekenla. En wat blijkt; het zit vol met doosjes en dozen met kralen en hangertjes, alsof ze een winkel wilde beginnen. De verleiding er nog dieper in te duiken, om alles te openen en te bekijken, onderdruk ik; in een verhuisdoos ermee, samen met de kleren van mijn vader mee naar de opslag. Die tijdelijke ruimte die zich deze week al vulde met zeventig dozen vol aarzeling. Een bizarre hoeveelheid borden bijvoorbeeld, oneindig veel onduidelijk glaswerk, vaasjes, schalen met vage functies; ik stel me een kasteel voor dat ik op een dag bezit, waar dan een vriendelijke medewerker ijverig alles al heeft uitgepakt en uitgestald, mooi spotje erop, een hoofd vol helderheid, waardoor in één klap duidelijk is wat er ligt, en wat we ermee willen.
Dat wij er dan in alle rust nog eens langs schrijden, mijn broer, mijn tante, wat zeg ik de hele familie plus vrienden van mijn ouders, liefst ook een man maatje mijn vader in voorgaande jaren, die álle blousen wil. Mag mijn vader zelf op een troon (ik maak er een paleis van), met zijn scepter zwaaien: ‘Die wel, die niet en die hou ik lekker zelf.’ En weet je wat, onthoofd maar even iemand, nu we toch bezig zijn.

Vergelijkbare berichten

  • Hier komt KIP OP JE KOP

    DoorJowi

    Woensdag ligt mijn boek in de boekhandel (je bent welkom op de boekpresentatie!). Woensdag kun je doen wat ik al deed; eraan voelen, erin bladeren, kippen tellen. Het kriebelt als veertjes, dit boek. En ik wil dat jij het leest. Dan vertel ik je daarna dat ik het schreef in een manische week, maar er…

  • Heem

    DoorJowi

    Movenpick Hotel, ’s Hertogenbosch 4 augustus 2017 Och, zo’n melkwit bureau in een mooi hotel. Ik zou het in mijn eigen huis verbaasd bekijken, maar wat zit het heerlijk. Een lamp die zich exact de goeie richting op laat wijzen (sowieso; lampen in hotels; het duurde even voor ik ze gisteravond allemaal uit had, maar…

  • Twee woorden zijn genoeg

    DoorJowi

    ‘Mama mo? Mama mo?’ Milo mag dan tegenwoordig met twee woorden praten, ik versta er niks van. ‘Trek! Mo trek!’ Hij wijst op zijn borst. ‘Je trekker?’ ‘Ja. Nee. Papa. Mo?’ Hij wijst nog eens op zijn borst. Ik kniel bij hem neer, hij ziet er niet uit of hij pijn heeft, dus een mop,…

  • Floepie

    DoorJowi

    Mijn hoofd verandert door dat thuiswerken. Kwestie van multitasken, ik ben vast de enige niet. Na ernstig overleg gisteravond is besloten dat Floepie vanmorgen meegaat met mijn zevenjarige Milo naar Annabelle. Annabelle en Eldur zitten in zijn klas en met hen heeft Milo een thuisleergroepje. Ik heb beloofd eraan te denken, dat we het beest…

  • Huiler

    DoorJowi

    Aan de overkant hebben we een huiler. Elke ochtend sta ik er met mijn jongetjes naar te luisteren. Een mannenstem, die laatste gesmoorde schreeuw voor de noodlottige sprong. Maar dan vrij hard voor een gesmoorde schreeuw. En vrij vaak. Moet ik de politie bellen, vroeg ik me de eerste keer af. ‘Er staat een man…

  • Maria is weer thuis

    DoorJowi

    Toen we in het dok lagen, de derde dag ofzo, stond er opeens een man in de stuurhut. Dat was verder logisch, want in zo’n dok zetten ze een hele grote trap neer (type vliegtuigtrap maar dan wiebeliger – en viezer), en daarmee loop je door tot je boven bent. Het was Antoine, de oude…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.