Wieden en weven

Ik ben er doorheen, alle zin van Zeemeermeisje zijn gezien en gewogen. Mijn nieuwe kinderboek, dat hoop ik in het voorjaar gaat uitkomen (toch, Monique?). Deze laatste herschrijfrondes voelen als stofzuigen en tegelijk controleren of de plafonds wel deugen; het voelt als alle kanten tegelijk op kijken, terwijl ik met een verfkwast in mijn broekzak ook hier en daar nog wat blauw aanbreng. Of nee, groen, of nee, geel. Schrappen, versimpelen, optuigen en dan toch dat opkruipende gevoel: ik moet er nóg eens doorheen. Om te zien of dat prille lijntje wel werkt. Hardop lezen – is er niet iemand die werkelijk niets te doen heeft, en waar ik dan even mag komen voorlezen. Of beter, ik spreek het in, mijn opnameapparaatje, waar had ik dat ook alweer. Zo warrelt mijn hoofd nu, terwijl de stemmen van de personages alweer wegebben en ik probeer te bedenken of de balans wel klopt.
Met Aran lees ik op dit moment de Geheime Tuin uit 1911. Waar het pagina’s lang over plantjes gaat, over rozen en de ‘grijze waas’ die over die rozen ligt. Wat me steeds verrast is dat schrijfster Frances Hodgson Burnett keurig uitlegt wat er in die kinderen omgaat. Waarom ze zo stralen en alsmaar ‘dikker en gezonder’ worden door de frisse heidelucht, waarom ze zo draven en schateren van het lachen. Zinnen die soms een halve pagina lang lyrisch doorkronkelen.
Voor de lezer van nu voelt het alsof de piketpaaltjes zijn blijven staan: hier wat tranen, daar de blijdschap omdat de lente zo prachtig is, hups nóg een fikse kledder extase. Bevreemdend maar verleidelijk, want ik heb ze de hele ochtend, de afgelopen weken, allemaal uit die grond lopen rukken, die paaltjes. Niet teveel uitleggen, laat de lezer zelf maar voelen wat hij voelt, laat de personages maar dartelen zónder duiding. En als ik het straks dan heb ingesproken en afgespeeld, als ik het heb geprint en mijn meelezers heb gesmeekt het nog één keer te lezen, als ik dat allemaal heb gedaan en ze snappen er alsnog niks van, nou, zo troost ik mezelf, dan ram ik die paaltjes er de volgende ronde gewoon weer in.