Smurf
Mijn vader zit in een tehuis met nog een prima bewustzijn, maar een spectaculair tegenstribbelend lijf en hier en daar wat hersenschade. Mag ik over hem schrijven? Ik ga het hem morgen vragen. Want dat is het verhaal dat ik de komende zomer te bieden heb; het leegruimen van het ouderlijk huis, het waden door mijn eigen verleden. Hopelijk ook hier en daar wat drank en een bergje lieve vrienden.
Het voelt als op weg zijn naar een joekelgroot nooit schoongemaakt doucheputje – moet je daar hardop over schrijven? Huda zei laatst dat het helpt om dingen te zeggen. Openbaar schrijven komt in de buurt. Is het een kinderboek? Nee. Is het een recensie? Ook niet. Opdat je dat alvast weet.
Wordt het leuk? Misschien zit er in zo’n zwanenhals – sierlijk woord voor een haardrekverzamelplek – in een spoelbak op zolder, wel een schat verstopt. Of op zijn minst een lang verloren, smoezelige smurf.
