Wat er níet is

‘Je probeert ook te kijken naar wat er níet is,’ zei Jacintha Ellers, hoogleraar evolutionaire biologie, toen ik haar interviewde voor Neushoorns in het Noorderpark.
Ze zit niet in de audiowandeling, maar hopelijk wel in het vervolg, het vervolg van kijken in de toekomst, van wat er nog gaat komen, van wat er nog niet is.
Ze bedoelde dat de evolutie een bepaalde koers vaart, maar daardoor dus talloze andere koersen niet. En dat lijkt een open deur, maar we vergeten het steeds. We vinden het bijvoorbeeld normaal dat we een eivormig hoofd met ogen, neuzen en oren hebben, we vinden het níet raar dat we geen kieuwen hebben, geen staarten, geen vleugels (hoewel ik dat altijd jammer heb gevonden).
Die manier van kijken – naar wat er niet-is – is lastig, ook als het over het nu gaat. Horen wat er níet wordt gezegd, welke gebaren er er niet worden gemaakt, welke daden niet begaan. Een nooit aflatende denkoefening is het en als je niet oppast, kun je er heel achterdochtig van worden. Er is bovendien geen conclusie. Omdat je de andere routes niet kunt bewandelen, omdat je dikwijls niet eens beseft dat er andere routes wáren.
Dus dan maar beginnen met een dwaaltocht. Een audiowandeling door het Noorderpark, om woorden te zoeken, een beetje grazen, terwijl slimme mensen mooie dingen in je oor fluisteren, versterkt door fantastische muziek. Het begint immers altijd met rondkijken en je verbazen. Vandaag bijvoorbeeld (28 december), of morgen (29 december), tussen 13.00 en 16.00 bij Pompet in het Noorderpark. Zie jullie daar? (de wandeling staat nu online!)

Vergelijkbare berichten

  • Ja

    Ze deden het goed, het trouwen. Met een ambtenaar die ik niet verstond omdat ze te rap Frans sprak (maar die niemand verstaan bleek te hebben omdat ze ook zacht sprak, waardoor het net leek alsof mijn Frans enorm goed was maar mijn oren slecht) en daarna was er een feest in een omgebouwde schuur…

  • Bij de les

    Niet ziek worden voor iemand anders is een stuk lastiger dan voor jezelf. Vooral omdat je zo helemaal niks mag hebben. Geen snufje, geen kuchje. ‘Ik blijf twee meter van je af,’ waarschuwde ik mijn vader gisteren al, terwijl ik er morgen pas heenga. Vandaag heb ik de hele dag mijn hypochondrische voelsprieten uit. Is…

  • In de race

    Moest ik vanmorgen nieuwe formulieren uploaden naar een mevrouw van de woonstichting en in haar mail stond: heb je nog vragen bel gerust. Dus ik belde maar werd zeker niet geruster. Ik kwam niet voorbij de telefoniste, en eigenlijk kon mijn vraag misschien ook wel niet worden beantwoord, want het antwoord dat ik zoek is;…

  • Cadeau

    Vorig jaar toen ik jarig was, kocht ik al niet meer namens mijn vader een cadeautje voor mij. Hij dacht er totaal niet aan, en ik wist dat, dus wie had ik ermee voor de gek gehouden? Aan het einde van dat jaar ging hij dood. Na een rijk leven zoals dat heet, dat met…

  • Bowlingbal

    Bij Trouw was een kunstborrel, voorafgegaan door uitleg over de digitale krant. Ik dacht: als ik een heel tweede leven had, werd ik ICT-er. Wel de opper ICT-er natuurlijk, en dan verzon ik een systeem dat lógisch is. Met ruimte voor nieuwsstromen, en niet al die strikken en krullen die nu aan bod kwamen. Maar…

  • Het vermoorde theater

    Er zijn projecten die als water over drempels druppelen, door kieren glijden, onder nagels gaan zitten en blijven zitten. De verfilming van Ik heet Olivia en daar kan ik ook niks aan doen, bijvoorbeeld. Dat project sijpelt al een paar jaar. Het sijpelt dóór, dat wel, het stopt niet, maar stromen, dat ook weer niet….

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.