Slagveld
Mijn ouderlijk huis is zo’n beetje verkocht en gisteren werd er door mijn vader voor getekend in zijn tehuis. Het had ook digitaal gekund, maar dat soort dingen moet je bedekken met taartjes vind ik, of op zijn minst begieten met koffie.
Het tekenen was al een uitdaging, omdat mijn vaders handschrift is gekrompen. Zacht kreunend voorzag hij elke pagina van een bijna onzichtbaar paraafje.
Er staat me bij dat dat een bekend fenomeen is bij ouderen, maar waarom? Ik dacht aan het handschrift van Michaël Zeeman, destijds mijn scriptiebegeleider, die ook van die enorm kleine lettertjes had. Waar zouden Michaëls letters gebleven zijn als hij gewoon oud had kunnen worden? Misschien vertrekken de woorden voor de mensen uit. Is bij sommigen gewoon de taal op voor hun leven op is – en toen was het tekenen klaar. Dus we zwaaiden de makelaar uit en gingen zelf naar het restaurant beneden. Ik kocht een moorkop voor ons samen, echt een bizar slecht idee om zo’n ding te willen delen met iemand met maar één matig functionerende arm. Maar ik hing mijn vader een servetje om en sneed de moorkop wreed aan stukken. Een slagroomslagveld was het. Gelukkig hadden we al gewonnen.
