Goeiemiddag

Ik haal mijn broer op om naar mijn vader te rijden. Mijn broer heeft een operatie aan zijn been gehad, dus dat been steekt nogal uit, maar het past in mijn auto.
We gaan naar mijn vader omdat vandaag onze moeder precies vier jaar geleden overleden is. We zijn tot nu toe ieder jaar deze dag naar mijn vader gegaan, maar dit jaar zit hij voor het eerst in een tehuis.
En hij is er wel, maar hij is er niet.
Hij staart naar Britt Dekker op tv, zijn oortjes zijn niet in, hij is niet geschoren. Dus dat ondernemen Bart en ik eerst; ik scheer mijn vader met het scheerapparaat, Bart test op zijn eigen kin de scherpte van de mesjes voor het preciezere werk; de mesjes zijn bot. Dan heb ik al wat nodeloos scheerschuim op mijn vaders gezicht gesmeerd, hij moet even glimlachen. Daarna doen we zijn nagels, Bart de ene hand, ik de andere. Vies vind ik dat, ik knip liever kindernageltjes. Maar mijn vader heeft voor een heer op leeftijd soepele nagels, dat scheelt, dat er geen kalk om je oren vliegt. Ik zeg het hardop, van die jeugdige nagels, hij glimlacht alweer.
Veel beter wordt het niet. We nemen hem mee naar het restaurant beneden, we hebben het niet over vier jaar geleden. Er kan niks in zijn hoofd. Alsof zijn hersenen een stuk zeep geworden zijn, hoewel dat te snel klinkt voor de realiteit, die is brokkeliger. Je stelt een vraag, zijn ogen lichten even op, de vraag blijft ergens op een schemerplek hangen, het licht dooft. Er is niks professorachtigs ‘vergeetachtigs’ aan, geen blije onschuld, wel rare kreungeluiden, veel wanhoop of verbazing op zijn gezicht, nul vechtlust. Ik word er ook boos van. ‘Waar is die vechtlust?’ vraag ik. Mijn vader heeft een buurvrouw met een volstrekt lek lijf, die tien keer per dag met een grote glimlach zichzelf van een nieuw sigaretje bediend.
‘Waar is je vechtlust?’
Volstrekte verbazing.
Als we hem terug naar boven brengen, de eetzaal in, zegt hij opeens duidelijk verstaanbaar, bijna energiek: ‘Goeiemiddag’, tegen zijn huisgenoten.
‘Goeiemiddag,’ zeggen ze monter terug.