|

Ik vroeg een beurs aan

Ik moest een gesprek voeren met een commissie. Het ging over een voor mij nieuw gebied van schrijven; met elementen als film, interactieve film, digitale literatuur, Storytelling. Inzet was een beurs die ik had aangevraagd. Een beurs om Olivia tot scenario om te bouwen en om artistiek onderzoek te doen naar de grenzen van verhalen schrijven en de connectie met andere media. Oftewel om niet alleen buiten de lijntjes te schrijven, maar gewoon dat hele papier achterwege te laten.

Het gesprek was maar twintig minuten en begon best goed. Ik vertelde mijn plan, er werden vragen gesteld waar ik wat aan had. Ik maakte aantekeningen.

Toen was er iemand die vroeg waarom ik nog niet alle filmpjes van idfa doclab had bekeken, waarom ik alleen met ‘mijn vrienden’ ging praten, waarom ik de weg in de digitale filmwereld niet al kende. Waarom ik bovendien interactief en film door elkaar haalde, ‘alsof dat hetzelfde is.’

Het deed me denken aan de universiteit, waar heel veel huiswerk maken het ook altijd wint van ‘beginnen waar je hart ligt en goed opletten onderweg’.

Ik vond het antwoord geven lastig. Er was nogal veel om me tegen te verdedigen opeens (en we hadden nog zes minuten), bovendien is het een verschil in basisopvatting. En vertrouwen. Vertrouwen dat ik misschien die ene wereld niet ken, maar die andere wel.

Ik fietste weg, blij dat ik mijn fijnste stevigste laarzen aan had gehad en niet die nieuwere die mooier zijn, maar niet genoeg ‘cowboy’ voelen. Ik belde mijn vader, op de studio ging het brandalarm af terwijl ik net een boterham at.

Het hangt misschien ook van het vervolg af. Als ik een onderzoek ga doen, dan is dit het begin. Gaan jullie reacties op dit verhaal meedoen in het filmpje dat ik maak over deze digitale blog met dit interactieve verhaal, waarbij ik misschien wel iemand anders laat inspreken, een personage wellicht, een prachtige blonde vrouw, precies zoals één van mijn vrienden me aanraadde: ‘een lekker wijf want dat zien mensen graag’.

Een lekker wijf dat begint met het aanvragen van een beurs bij een commissie en wordt weggestuurd om huiswerk te maken. Omdat ze pumps draagt natuurlijk. Waarna ze een verhaal schrijft en maar meteen naar Hollywood vertrekt omdat ze in Nederland de weg in de digitale wereld steeds kwijtraakt aangezien haar kaart nog met de hand geschreven is. Wat haar op geheel nieuwe plekken brengt.

Uitslag rond de kerst.

 

 

 

Vergelijkbare berichten

  • Lockdownlijstjes

    ’s Nachts maak ik lijstjes omdat de regen maar doorgaat, net zoals alles maar doorgaat en toch zo onzichtbaar blijft. Lessen uit de lesboeken van mijn zevenjarige, hoe zat het ook alweer met die categorieën en een rijtje met ‘uw’, kan me niet herinneren dat ik dat ooit geleerd heb. Maar wat kan ik me…

  • Voorbereiding

    Aran nam de foto’s voor bij mijn column in de eerste Dagkrant. We deden drie rondes, de tweede was het beste, hoewel hij mijn lippenstift maar raar vond. Ik vind vooral dat ik nogal zoet kijk, maar misschien komt dat omdat ik naar hem keek. We moesten zorgen dat de wasmand niet in beeld kwam….

  • Synchroniseren

    Sinds de identiteitsfraude heb ik al mijn wachtwoorden gewijzigd (het dilemma: allemaal nieuwe wachtwoorden die je gaat vergeten, één versleutelde sleutelhanger – maar wat als iemand die kraakt, maar wat als je dát wachtwoord vergeet), dus nu duurt het even voor ik verder kan aan een verhaal, want alle software (lees, in dit geval, Dropbox)…

  • Hoe auto te rijden

    Ik bel mijn vader na het paleis in Fontainebleau. De jongens zitten in het park bij te komen van alle wandtapijten, ik wil nog even lopen. Na twee rondjes bellen neemt hij op, hij verstaat me niet, zegt hij. ‘Je moet de hoorn tegen je oor doen,’ antwoord ik. Ons altijd terugkerende refrein. ‘Ik hoor…

  • Ik zal je missen

    Gistermiddag was het afscheid van Imre die maar 43 is geworden en ’s avonds was ik bij Huub Stapel in Beverwijk, in een zaal vol grijze kuiven. Een try out was het nog, ik ga Huub later voor Trouw aan de tand voelen over zijn voorstelling, die Alleen familie heet. Nog los van de voorstelling…

  • Gridlock van lot

    Gisteren waren Alex en ik naar een lief bedrijf in Emmeloord waar ik een opklapbed wilde kopen omdat mijn nieuwe kamer stiekem een gang is waar geen normaal bed in past. Maar een pracht van een opklapbed past daar dus wel. Dat kostte eerst wat moeite want de eigenaar in kwestie was zijn zoon aan…

Eén reactie

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.