Te laat

Ik was te laat met een tekst. Dat ben ik nooit. Of zelden. En vreemder nog, het was me enigszins ontgaan, dat ik bezig was de deadline te missen. Ook dat is niks voor mij. Het voordeel van een dode moeder is dan wel weer dat het je vergeven wordt. Bovendien was er van alles te doen. Milo had op zijn step met nog twee zesjarige medeplichtigen in de plaatselijke winkel van eigen geld maar zonder toestemming snoep gekocht, om maar wat te noemen. Volgens hem kwam het niet door hem, maar de andere twee gaven ook elkaar de schuld. Het was een beetje een kluwen, op smaak gebracht met kauwgom en colasnoepjes. Het regende ook nogal veel. Ik schreef een artikel. Er was een heel verdrietig verhaal van mijn vriendin W over een meisje dat zelfmoord pleegde. Er was, kortom, heel veel leven aan de hand.
Ik voorzie het missen van nog meer deadlines. Maar ik ben er wel verbaasd over. Dus pas ik voorlopig de Milo-methode toe: Tommie heeft het gedaan. Denk ik. En ik was wel in de winkel. Of niet. En het was wel mijn geld, maar ik heb er nul snoepjes van gegeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.