Blauwe eend

Het rommelt al een tijdje; we willen er weer één.
Of misschien niet helemaal alle leden van het gezin, maar drie ervan toch zeker wel.
Een konijn valt af: te heet in zo’n boot in de zomer. Cavia’s en hamsters; ik weet het niet.
Dan toch maar een poes? Maar dan wel een slimme die niet steeds in het water dondert zoals Memphis dat zelfs zwanger nog deed.
Vanmorgen bestelde Milo een grote blauwe poes, een grote blauwe hond en een groot paard.
‘Welke kleur heeft het paard Milo?’
‘Blauw.’

Dus als iemand nog een blauw beestje over heeft.

Vergelijkbare berichten

  • Knarsend

    Als ik een fictieverhaal dat ik net heb geschreven aan iemand laat lezen, komt mijn wereld altijd knarsend tot stilstand. Ik schrijf nog wel andere stukken, maar alleen journalistiek, ik praat nog wel met anderen, maar veel te vertellen heb ik niet. Het grootste deel van mij hangt namelijk als een hermelijnmantel om de schouders…

  • Puntige tandjes

    Ik overweeg een digitale agenda, maar kan me niet goed voorstellen waar ik mijn afspraken laat, als ik ze maak aan de telefoon en niet bij de computer ben. Dan roepen we tijden, dan zeg ik; dat zoek ik even op, en dan hou mijn agenda dus tegen mijn oor. Verder is hier veel stilte tussen…

  • Boekenbal

    Reed ik met mijn dappere laarzen in mijn fladderjurkje naar de schouwburg. Enorme rij. Was ik meteen onder de indruk. Want blijkbaar gaat verlegenheid niet over als je ouder wordt en al helemaal niet als je twee jaar geen boek hebt gepubliceerd. En áls je dan al een boek publiceerde, was het een kinderboek. Stond…

  • Een blog over iets anders

    Tegenwoordig heb ik bij blogs over iets anders het gevoel excuses te moeten maken dat ik niet over de oorlog schrijf (en ik ben niet de enige met dat gevoel, maar ik zeg het toch, evengoed, hardop). Dat doe ik dus niet, over de oorlog schrijven, mijn schreeuw met ander geschreeuw vermengen, ik weet dat…

  • Voor tegen de regen

    Het meest ontroerende moment komt tegen het einde als Xander Vrienten Trijntje Oosterhuis niet alleen bedankt voor de samenwerking, maar ook voor haar ‘armen’. Hij ontroert zichzelf per ongeluk als hij dat zegt, en ik, in de zaal, toch al opengewrikt als een oester – na een concertavond vol zoetmooie liedjes van Henny Vrienten begeleid…