Vallen
Het is zaterdag, we zijn bij de kade omdat ons bijbootje min of meer gezonken is.
Sommigen onder ons worden daar heel opgewonden van. Milo rent heel hard heen, dan weer terug, wil heel graag over de stalen leuning heen hangen, zodat hij goed het water en het bootje kan zien.
Ik hou hem bij me, waarop hij bijna te hard in mijn hand bijt, we schrikken, hij valt op de leuning: bloedende wond bij zijn wenkbrauw. Toch maar met de doktersdienst gebeld en een tijdje later heeft t jongetje drie hechtpleisters en twee extra dierenbonuspleisters op zijn hoofd.
Hij kijkt er tevreden bij. Maar lang niet zo tevreden als vanmorgen, als alle pleisters er weer af zijn. De mooiste heeft hij op zijn bed geplakt.
Gelukkig heeft hij een hard hoofd.
